I matur si një punë klasike, por i evokuuar në përputhje me kanionet e artit të krishterë, lipsanoteca, e ruajtur që nga 1999 në oratorin romanesk të Santa Maria Në Solario, ishte pjesë, së bashku me Kryqin e Dëshirës, Të Thesarit Të Santa Xhulias, një grumbullim objektesh të rralla liturgjike që datojnë që nga origjina e manastirit, që kanë shoqëruar, në shekuj, jetën e manastirit.Lipsanoteca është paraqitur si një tregim i vendosur në kuti, i cili ishte për t'u dhënë hua kujt kujt kujt kujt i reliktet e çmuara, siç vërtetohet nga etimologjia e emrit, me origjinë greke, përbërë nga liipsani, që do të thotë relikti dhe teke apo kontejneri. Bërë nga fildishi, rektangular në formë, ai u bë nga një uorkshop në Italinë e veriut, ndoshta milaneze, në gjysmën e dytë të shekullit të katërt, nën peshkopatën e San'ambrogio.
