Caraputa Nekropolü

Pontine ovasının doğu kenarında, bugünkü Sermoneta'nın altındaki düzlükte kurulmuştur. 1901'de tespit edilen ve yaklaşık yüz mezardan oluşan en az dört farklı çekirdekten oluşan mezarlık, Luigi Pigorini adına Luigi Savignoni ve Roberto Mengarelli tarafından 1902-1904 yılları arasında sistematik olarak kazılmış ve daha sonra 1994-1998 yılları arasında Soprintendenza Archeologica per il Lazio tarafından kazılara devam edilmiştir. Kompleksin tamamı MÖ 9. yüzyıl ile 6. yüzyılın başları arasına tarihlendirilebilir. Nekropolün yukarısında, Carbolino Dağı'nın yamaçlarında yapılan kazılarda, nekropolle ilişkili yerleşim olduğu düşünülen bir dizi terasın bugün hala görülebildiği başka bir grup gömü bulunmuştur. Çevrede, minyatür vazolar ve bronz objelerin yanı sıra, genellikle Mater Matuta'yı temsil ettiğine inanılan folyo kadın figürlerinin de yer aldığı bir adak mezarı da bulunmuştur. Kültün katılımı yerel bir çevreyle sınırlı görünmektedir ve sunuların ve nesnelerin türü Latium vetus'un kültürel çevresine uymakta ve Campoverde ve Satricum'un adak stipleriyle yakınlıklar bulmaktadır. İnhumasyonlar ve bazı durumlarda da yakmalar içeren çukurlardan oluşan Caracupa birikintileri, hem zengin mezar eşyalarının varlığı hem de farklı gömü alanları içinde eklemli bir düzenleme ile karakterize edilir. Mekânsal analiz, cenaze ritüelinin incelenmesi ve mezar eşyalarının bileşimi, bir topluluğun örgütlenmesi ve ulaştığı karmaşıklık derecesi hakkında bilgi sağlayabilir: belirli bir toplumun cenaze gelenekleri, her bir birey tarafından yaşamda sürdürülen ve ölümden sonra tanınan sosyal kimliğin niteliklerini sembolik olarak temsil edebilir. Mezar komplekslerinin analizi yoluyla fark edilebilecek bir diğer husus da dil grupları içinde bir hiyerarşi oluşması, yani tek taraflı bir soy kuralı sayesinde ortak bir ataya atıfta bulunan bir grup bireyin oluşmasıdır. Soylar içinde önemli farklılaşmaların ortaya çıkması, soy hatlarının çeşitlenmesi ve bunun sonucunda önceki ebeveyn kümelenme biçimlerinin çözülmesi için bir ön hazırlık gibi görünmektedir. Bu olayların bir sonucu olarak, bizim durumumuzda M.Ö. 9. yüzyılın sonundan itibaren, bir veya daha fazla aile grubunun kaynakları, toprak mülkiyetini ve muhtemelen üretim ve ticaret ilişkilerini kontrol ettiği ve yönettiği patrisyen-müşteri tipi bir sosyal örgütlenme ortaya çıkmaktadır.