Casina Spinelli

Został zbudowany jako pałacyk myśliwski przez hrabiego Ferdinando de Cardenas z Acerry na zlecenie markiza Marcello Spinelli z książąt Scalea, aby zabawiać władców Neapolu podczas zimy.W posiadłości hrabiego, pod lasem, który rozciągał się wokół willi, ukryte było miasteczko Suessola z bogatą nekropolią. Tutaj, w latach 1872-1886, prowadzono liczne prace wykopaliskowe, dzięki czemu Casina stała się najbardziej unikatowym muzeum w Kampanii.Podczas II wojny światowej willa została zarekwirowana najpierw przez niemieckie dowództwo lotnicze, a później przez dywizję czarnych oddziałów Armii Anglo-Amerykańskiej i nie była już dostępna dla właścicieli ani innych osób.Sala muzealna została zamieniona najpierw w kino, a następnie w akademik.Wiele mebli w czystym XVIII-wiecznym stylu służyło żołnierzom do zasilania kuchenek w kuchni domu; szklane szafy pełne waz i przedmiotów piętrzyły się jedna na drugiej.Na podłodze pozostały fragmenty filiżanek i potłuczonych przedmiotów.Po krótkim czasie wszystkie przedmioty zostały przekazane przez markizę Elenę Spinelli do Muzeum Narodowego w Neapolu.Casina była również używana, przez krótki czas, jako schronisko dla osób niepełnosprawnych. W nocy 6 stycznia 1994 r. zawaliła się część dachu Casiny, powodując zawalenie się centralnej sali i zawalenie głównej fasady. Od tego czasu ten piękny budynek rozpoczął powolną agonię w haniebnym milczeniu państwa.Kolejny kawałek historii Kampanii został zniszczony.StrukturaZostał zbudowany na wyższym miejscu niż otaczający go plan. Pierwszy korpus o podłużnym planie został rozpoczęty w 1778 roku i posiada szereg pokoi i kaplicę do użytku prywatnego na parterze. Wielka klatka schodowa po stronie wschodniej prowadzi na pierwsze piętro, gdzie znajduje się szereg pomieszczeń pokrytych sklepieniem żebrowym i skomunikowanych ze sobą, natomiast ostatnie, po stronie zachodniej, ma kształt elipsy.Pomieszczenia ustawione są pośrodku dwóch niewielkich tarasów ujętych arkadami, jeden od strony południowej wychodzący na zewnątrz, drugi od strony północnej na dziedziniec.Elewacje są zaznaczone pilastrami, które nadają rytm czytaniu brył i pustych przestrzeni, i są wzmocnione przez czerwień pompejańską tła.Strona wschodnia opiera się o wieżę, którą Caporale wskazuje jako "współistniejącą lub nieco poprzedzającą budowę Casiny, choć struktura wydaje się być średniowieczna (być może lombardzka). Natomiast miejsce to do XVIII wieku nosiło nazwę Castellone (Lettieri), prawdopodobnie ze względu na obecność ruin warownych.Po stronie wschodniej budynek został uzupełniony przez rustykalny dom "pei fittavoli", natomiast na wschodzie przez niski budynek wykorzystywany jako magazyny i stajnie.Dziedziniec na planie kwadratu, niegdyś wykorzystywany jako ogród, zamykają z ostatniej strony rzymskie ruiny fabryki, które ze względu na swój zakrzywiony układ należałyby do starożytnego amfiteatru miasta Suessola.