Top of the World
Historia odbudowy Cerreto Sannita po katastrofalnym trzęsieniu ziemi w 1688 roku jest szczególnie znacząca; jesteśmy pod koniec XVII wieku, ale rozwaga, z jaką Cerreto Sannita została odbudowana, jest wyjątkowym przykładem nie tylko na tamte czasy. Pochodzenie starego Cerreto SannitaMapa średniowiecznego Cerreto Sannita Mapa średniowiecznego Cerreto SannitaŚredniowieczna Cerreto Sannita nie znajdowała się w tym samym miejscu co dzisiaj.Cofając się daleko w czasie, zauważamy, że najstarsza wiadomość o Cerreto pochodzi z zapisu Livy'ego o "Cominium Ocritum", którego lokalizacja została znaleziona w miejscu znanym obecnie jako Monte Cigno.Góra ta znajduje się zaledwie kilka kilometrów od dzisiejszego Cerreto Sannita; później, być może po wojnach samnickich, pierwsze zalążki Samnitów, które zamieszkiwały tę wioskę, postanowiły przenieść się dalej w dół doliny, na zbocza Monte Coppe; jest to najwyższa góra górująca nad Cerreto Sannita, na terenie której wybudowano później słynny zamek.W średniowieczu obszar ten podlegał następnie panowaniu Longobardów, a później Normanów. Rodzina Sanframondi, która była pierwszymi panami feudalnymi Cerreto, przekazała później skrzydło dworu mnichom konwentualnym w pierwszej połowie XIII wieku.Trzęsienie ziemi w 1688 roku: RekonstrukcjaOgromne trzęsienie ziemi w 1688 roku zrównało z ziemią całe miasto (castrum) Cerreto Sannita.To tragiczne wydarzenie przyniosło śmierć i zniszczenie, ale umożliwiło również narodziny nowej Cerreto Sannita z wyjątkowymi innowacyjnymi cechami.Przyjrzyjmy się jednak faktom. Ówczesnymi panami feudalnymi, drugimi w historii Cerreto, byli Carafa di Maddaloni. Podjęli oni radykalną decyzję: odbudować to miasto dalej w dolinie niż stare castrum. Dlaczego? Wybór nie był przypadkowy, ale był wynikiem bardzo przemyślanej decyzji; w rzeczywistości miejsce, w którym zbudowano nowe Cerreto Sannita, zostało wybrane po dokładnym zbadaniu terenu w okolicy, z wykorzystaniem ówczesnej wiedzy naukowej: niektórzy eksperci techniczni zbadali różne tereny i stwierdzili, że ten, na którym stoi obecne Cerreto Sannita, jest najbardziej odpowiedni, najbogatszy w kamienie; zdecydowanie nowe miejsce wydawało się bezpieczniejsze niż teren starego castrum.Rodzina Carafa postanowiła więc wybudować nowe Cerreto Sannita na terenie zlokalizowanym przez inżynierów i narzuciła swoją decyzję ludności starego Cerreto Sannita; jak to często bywa w takich tragediach, ludność dotknięta trzęsieniem ziemi wolałaby się nie ruszać, preferując odbudowę na miejscu zniszczonego miasta.Należy zauważyć, że nie całe stare Cerreto Sannita zostało bezpośrednio zniszczone przez trzęsienie ziemi; wiele domów zawaliło się nie z powodu wstrząsów trzęsienia ziemi, ale dlatego, że będąc położone dalej w dolinie, zostały powalone przez zawalenie się innych domów położonych dalej na wzgórzu, które runęły, te również, przez trzęsienie ziemi.Pan feudalny chciał zbudować nową Cerreto Sannita, zatrudniając najlepszych techników tamtych czasów, a w szczególności wielkiego architekta, Giovan Battista Manni: zamiarem oświeconego księcia barokowego była nowatorska odbudowa centrum jego hrabstwa.Kwadratowe" ulice nowego Cerreto Sannita Kwadratowe" ulice nowego Cerreto Sannita na częściowej mapie miasta z XVIII wiekuCerreto Sannita zostało więc zbudowane z wykorzystaniem najbardziej zaawansowanej wiedzy architektonicznej tamtych czasów: architekt Manni wytyczył więc trzy równoległe drogi, z których jedna przebiegała zgodnie z trasą drogi ze średniowiecznego Cerreto do Telese i dalej do Neapolu. Drogi te były następnie poprzecinane drogami prostopadłymi.Inną cechą było to, że te same drogi czasami poszerzały się w duże place. Jednym z nich był w szczególności Largo di San Martino, gdzie zbudowano "Collegiata".Ta struktura złożona z szerokich, równoległych ulic i szerokich placów stanowiła wyraźny kontrast ze strukturą starego średniowiecznego castrum, które, jak wszystkie średniowieczne miasta, składało się z wąskich ulic otoczonych dużymi, wysokimi budynkami. W przypadku trzęsienia ziemi nowa konstrukcja obiecywała znacznie większą odporność i z pewnością mniejsze zniszczenia.Dużą uwagę poświęcono również budowie pałaców: domy były budowane tylko z jednym piętrem nad parterem. Parter zbudowany był z murów obwodowych z kantówek; drugie piętro natomiast miało ściany zbudowane z tufów, aby budynek był mniej ciężki.Z architektonicznego punktu widzenia, ponieważ wielu z tych ekspertów, techników i inżynierów pochodziło z Neapolu, wiele budynków w nowym Cerreto Sannita odzwierciedla wtedy, w niewielkim stopniu, neapolitańskie pałace w stylu barokowym.Po odbudowie pan feudalny musiał zmierzyć się z problemem "społecznym": w rzeczywistości, jak wspomniano wcześniej, nieliczni ocaleni, około 2 000 w porównaniu z tyloma zabitymi, nie chcieli się przenieść, ponieważ chcieli odbudować swoje domy na tym samym obszarze, na którym stała stara Cerreto Sannita. Ale pan feudalny narzucał się też brutalnie, posuwając się do uwięzienia najbardziej zbuntowanych.Można się zastanawiać, dlaczego pan feudalny był tak stanowczy: z pewnością z powodów etycznych, jako oświecony książę, który zamierzał odbudowywać według nowych technik i nowych idei; ale prawdopodobnie kierowały nim również interesy ekonomiczne. W średniowiecznym Cerreto Sannita gospodarka opierała się na produkcji tkanin wełnianych; w mieście istniały dzielnice, w których je produkowano, a także kilka farbiarni, które je przetwarzały: te fabryki były prowadzone przez prostych obywateli Cerreto Sannita, dziś można by powiedzieć, że przez osoby prywatne, i otaczały te prowadzone przez pana feudalnego. Zamiast tego w nowym Cerreto pan feudalny ustanowił, że produkcją i późniejszą obróbką sukna ma zarządzać tylko on!Podobnie było z "osteriami", czyli rodzajem hotelu w starym Cerreto, które również były prowadzone prywatnie. W nowym natomiast pan feudalny zastrzegł, że gospody mają być prowadzone tylko przez niego.Należy zauważyć, że wraz z odbudową do Cerreto napłynęła duża liczba robotników z sąsiednich gmin, z głębi kraju, a nawet z Como (tynkarze): było to spowodowane tym, że po trzęsieniu ziemi miejscowi robotnicy i rzemieślnicy w dużej mierze przestali istnieć.Prowadzenie tawern i oferowanie noclegów dla gości okazało się więc dobrym interesem dla światłych i sprytnych zleceniodawców.DO ZOBACZENIA: cały ośrodek miejski bogaty w świadectwa historyczno-architektoniczne o dużej wartości; kościół katedralny; Collegiale di S. Martino; kościół S. Gennaro, w którym znajduje się Muzeum Sztuki Sakralnej; kościół S. Maria di Costantinopoli; klasztor S. Antonio, siedziba Muzeum Ceramiki Cerreto; pozostałości starożytnego Cerreto i dalej w dół doliny most rzymski znany jako most Hannibala Stała wystawa ceramiki starożytnej i współczesnej; Muzeum Sztuki Współczesnej; Muzeum Sztuki Sakralnej Museo Civico e della Ceramica Cerretese.
