Cytadela Aleksandrii

W latach siedemdziesiątych zbudowano Cytadelę Aleksandrii-najważniejszą fortecę wojskową w Europie, która do dziś pozostaje nietknięta. Zbudowany przez Sabaudię nad brzegiem Tanaro nadal wygląda tak, jak powinien być podczas budowy: gwiazda otoczona tylko przez wieś i równinę. Urodził się w wyniku traktatu ligi sojuszu zawartego w 1703 r., podczas wojny o sukcesję hiszpańską, między cesarzem Austrii a księciem Sabaudii Vittorio Amedeuszem II: księciu przekazano prowincje Aleksandrii i Walencji oraz ziemie położone między Pau i Tanaro, w nagrodę za opowiedzenie się po stronie imperium Habsburgów. W 1707 r. miasto Aleksandria zostało oficjalnie przyłączone do terytoriów Państwa sabaudo i od samego początku było jasne, że konieczne jest zwiększenie jego bezpieczeństwa poprzez budowę ufortyfikowanej cytadeli, której projekt powierzono inżynierowi wojskowemu Ignazio Bertola. Budowa Cytadeli Aleksandrii była częścią rozległego programu obronnego państwa Sabaudzkiego, który obejmuje system silnych zapór dostępu równiny alpejskie: i Forteca Bard kontrolować przełęcze małe i wielkie Saint Bernard, Toth, brunetka w Susa i Fenestrelle w Val Quizon. Istniały już twierdze Cuneo i Saorgio oraz Fort Cheva w dolinie Tanaro. W ten sposób Cytadela stała się centralnym elementem Systemu Obronnego Piemontu. Po klęsce wojsk piemonckich w pierwszej kampanii włoskiej Napoleona Bonaparte (1796) Cytadela i miasto Aleksandria przeszły pod panowanie Francuskie. Trzy lata później wojska austro-Rosyjskie zmusiły Francuzów do złożenia broni. Jednak już 14 czerwca 1800 roku, w wyniku bitwy pod Marengo, Francuzi ponownie opanowali twierdzę i miasto. Napoleon zarządził w tym momencie rozbiórkę wszystkich twierdz, które stanowiły aparat obronny Piemontu, z wyjątkiem Fortu Fenestrelle, Cytadeli Turynu i cytadeli Aleksandrii. W rzeczywistości, ten ostatni, zgodnie z planem dowódcy, miał stać się bardziej prace obronne francuskiego w dolinie rzeki Pad i znaczne Centrum logistyczne potrzebne do prowadzenia operacji wojskowych we Włoszech. Dlatego Aleksandria przyjęła rolę dużego, zakorzenionego obozu, opartego na istniejącej cytadeli i innej twierdzy, która miała zostać zbudowana na brzegach Bormidy, ale której pierwotny projekt nigdy nie został zrealizowany. Wraz z rozpadem Cesarstwa Francuskiego Aleksandria została ponownie zintegrowana z Państwem Sabaud. Cytadela była jeszcze scena w historii z okazji rewolucyjnych powstań 1821: żołnierze garnizonu piemontese zbuntowali się i zdobył twierdzę, stwierdzając wierność króla Wiktora Emanuela I, udając, że mimo to głoszenie Konstytucji w Hiszpanii. Carl Alberto, następca tronu, najpierw zaoferował swoje wsparcie, a później go odwołał. Właśnie wtedy konstytucjonaliści wznieśli nad cytadelę tricolor Carbonaro, ogłaszając hiszpańską konstytucję i wypowiadając wojnę Austrii. Następnie wojska Karola Felice, który zastąpił TRON Vittorio Emanuele I, pokonały oddziały konstytucjonalistyczne i udusiły ruchy powstańcze, ponownie zdobywając twierdzę Aleksandryjską. W 1833 Cytadela była Więzienie Andrea Vocieri, członek Giovine Italia Giuseppe Mazzini. W latach 1855-1857 wzniesiono nowe budowle obronne: forty Bormida, aqui i kolej. Aleksandria stała się zakorzenionym obozem do zarządzania systemem rzecznym Tanaro-Bormida. Podczas Drugiej Wojny o niepodległość przeciwko Austrii, Cytadela i w obozie, w Aleksandrii były po raz kolejny centrum systemu obronnego i Centrum logistyczne armii francuskiego Napoleona III, rzucił się na pomoc, Piemont zaatakowany z Austrii. Wraz z proklamacją Królestwa Włoch, stając się miastem, Biurem dowodzenia, armią, funkcją Cytadeli zredukowano do koszar dla garnizonu z różnych pułków, w tym 37. Pułku Piechoty Dywizji Ravenna, który był w pokoju, w samej strzelaninie, przed II wojną światową. W latach 1943-1945 Cytadela była okupowana przez Niemców. W 1950 był sztabem 52 Pułku Artylerii Ciężkiej polowej. W 2007 roku oficjalnie zakończono budowę Cytadeli przez Ministerstwo Obrony.