Top of the World
Munduko lurpeko tenplurik handiena, Guinness Errekorren Liburuak ziurtatua. 850.000 m³ 72 metroko sakonerara iristen diren bost mailatan banatuta. Eta gela eta korridore sare bat, mosaikoz, beheerliebeez, margolanez, kolore biziz eta bizidun beirateez apainduta. Zazpi gela nagusi daude, eta bakoitzak izen mistiko bat du: Uraren gela, Lurraren gela, Esferen gela, Ispiluen gela, Metalen gela, Tenplu Urdina, Labirintoa. Baina eraikuntza epiko hau ez da milurteko kultura duen populazio arkano batzuen ondarea...Damanhurko Federazioa Valchiusellan bizi den komunitate autogestionatu txiki bat da. Askok kultu baten modu berdinarekin alderatzen dute, eta atera direnek bere alderdi tipikoak deskribatu dituzte. Baina ez da horretaz hitz egin nahi, bere sortzaileari buruz, Oberto Airaudi edo Falcori buruz, nahiago duen bezala deitzea. Bera da 1977an tenpluaren eraikuntza lanetan hasi zena, txikitan izan zituen ikuskera mistikoetan inspiratuta, iraganeko bizitza batekoa zela dioenez. Honela, lur egokia identifikatu ondoren, laka eta pikotxaz armaturik lanari ekin dio fidel taldetxo batekin eta zulatzen hasten da. Denboraren poderioz, mundu osoko boluntarioak iritsi ziren ikuspegi hori gauzatzera. Benetako zerbait espirituala izan ala ez, kontua da arrakasta izan zutela. Eta apartekoa da bi arrazoirengatik. Lehenengoa, lana euren buruzagiaren zirriborroetan baino ez zela oinarritu, zalantzarik gabe ingeniaria ez zena, tokiko negozio txikiei esker autofinantzatuz.Bigarrena, 16 urtez dena isilpean mantentzea lortu zutela, kanpotik ezer jakin gabe. Batez ere Italiako gobernua, neurri horretako legez kanpoko eraikuntza baten aurka agertuko zena. 1992ra arte, hiru ertzain eta fiskal bat agertu ziren atean “Erakutsiguzu tenpluak edo dena lehertuko dugu dinamitarekin”. Beste ezer egin ezinik, damanhuriarrek sartzen utzi zieten. Lehen tenpluan sartu zirenean, laurek hitzez hitz egin zuten: ikusi zutena 8 metroko diametroko ganbera zirkular erraldoi bat zen, eta bertan gizon bat eta emakume bat zizelkatuta zeuden zutabe zentrala, beiratez egindako sabaia eusten zuena. Eta harridura areagotu egin zen gela ezberdinetan zehar ibiliz. Gobernuak tenplua bahitzea erabaki zuen, bere eraikitzaileei apaingarriak burutzeko aukera emanez, baina urrunago ez joatea. Egitura indultatu zuten gero eta damanhurarrek hura osatzeko baimena lortu zuten. Gobernuak berak ere munduko zortzigarren miraria bezala definitu zuen. Agian egunen batean benetan izango da eta mende gutxi barru antzinako kultura baten ondare gisa gogoratuko da. Gaur egun, zalantzarik gabe, Italiako leku bitxiena bezala defini dezakegu, eta, zalantzarik gabe, munduan bakarra.
