De Englischer Garten - de Engelse tuin - is de groene long van de stad, een enorme natuurlijke uitgestrektheid die zich uitstrekt van het centrum tot aan de buitenwijken. Met een oppervlakte van 373 hectare is het samen met het Central Park in New York en het Hyde Park in Londen een van de grootste stadsparken ter wereld. Het project werd in 1789 in opdracht van de keurvorst Karl Theodor uitgevoerd door de Amerikaanse officier Benjamin Thompson (1753-1814) - die later de titel Count von Rumford kreeg omdat hij minister van Oorlog was geweest en een promotor van belangrijke sociale hervormingen - terwijl de daaropvolgende werkzaamheden in het begin van de 19e eeuw werden toevertrouwd aan de architect Ludwig von Sckell. De Englischer Garten werd aanvankelijk gebruikt als tuin voor het leger, maar groeide uit tot het eerste openbare park van Duitsland, met grote groene ruimten afgewisseld met beken en vijvers die het tot het populairste en populairste park van de Beierse hoofdstad maakten. Keurvorst Karl Theodor was niet bijzonder populair bij het volk en het idee om een park te openen voor alle sociale klassen was onderdeel van het verbeteren van zijn populariteit. In de zomer flaneren de stedelingen en toeristen er gekleed en naakt: het eerste gebied, dat bij de oude stad en rond het beekje ligt, is gewijd aan nudisten. Er wordt ook gezwommen, het water is schoon maar, tenzij je midden in de zomer gaat, behoorlijk koud... maar dat vinden de Beiernaren niet erg. Een fietstocht is een must, en surfers worden vaak gezien bij de waterval in de Prinzregentenstraße (bijna op de hoek met de Lerchenfeldstraße). Een cultattractie die in alle reisgidsen wordt genoemd. In de winter daarentegen kunt u door de sneeuw wandelen en een beetje schaatsen.
Mis niet de Chinesischer Turm (Chinese toren), met een van de grootste biertuinen van de stad, en de Monopteros, een kleine tempel in Griekse stijl, ontworpen door Leo von Klenze, de favoriete architect van Ludwig I, met een uitstekend uitzicht op het centrum van München: een ideale plek, vooral bij zonsondergang, voor een liefdesverklaring! Vergeet niet het Japanse theehuisje, dat de regering van Tokio ter gelegenheid van de Olympische Spelen van 1972 aan de stad schonk en dat de bezoekers bij de ingang van het park verwelkomt.