De wandeling rond het moeras van Colfiorito is een heel eenvoudige wandeling en een originele kneep. We zijn in Umbrië, op de Intermountain Plains op de grens met de Marche, tussen de Umbrische vallei van de rivier Topino in de gemeente Foligno en de Vallei van de Chienti in de provincie Macerata. De plateaus zijn omgeven door bergachtige reliëfs die culmineren in de 1571 meter van Monte Pennino. Het beschermde gebied van het park omvat het moeras, het Umbrische deel van het plan van Colfiorito en de verlichting van monte orve (926 m).het moeras van Colfiorito is precies zoals je het je voorstelt. Stilstaand water dat de kleuren van de hemel reflecteert; uitgestrekte moerassen en stro riet; wilgen en andere waterplanten; natte en modderige gebieden, periodiek overstroomd; veel watervogels, eenden, tarabussen en schuwe heronen; en de muzikale kolom van de monotone en hardnekkige kweek van kikkers. Het Colfiorito Park is een van de belangrijkste natuurlijke ecosystemen in Umbrië. Het bijzonder vochtige gebied ligt op 752 meter hoog, voor een oppervlakte van ongeveer 100 hectare. Het belang van de biodiversiteit wordt onderstreept door de keuze om het moeras, was 1976, op te nemen in de lijst van wetlands van internationale waarde (volgens de Ramsar conventie). In 1995 werd het door de regio Umbrië erkend als beschermd natuurgebied.
Wat betreft de specificiteit van de kenmerken van het moeras zelf, zoals gemeld door het tijdschrift Umbria online, heeft de uniciteit van het geleid tot de aanwezigheid van een rijke aquatische fauna. In feite, het Karst fenomeen ontstaat in het Plateau. Dat wil zeggen, de scheuren veroorzaakt door tektonische beweging, met de voortdurende penetratie van water, creëren een reeks van holtes onder de grond die het echte netwerk vormen. Om deze reden, in het moeras soorten zoals plankton en de benthos; vissen zoals Tench en paling, amfibieën zoals de newt, het ras, de groene pad, boomkikker; kleine reptielen zoals de groene hagedis, de muurhagedis; vogels zoals de rode heron, de wilde eend; zoogdieren zoals de wezel en de Vos, de egel.
Het moeras van Colfiorito wordt gedeeltelijk gevoed door regenwater en gedeeltelijk door bronnen op de bodem. Het waterniveau blijft constant op een hoogte van 756 meter boven zeeniveau, met een maximale diepte in het centrum van ongeveer 4 meter. Het is het enige restant van de bekkens die ooit de plateaus Plestini bedekte. En dat van het moeras, tussen alle subplanten, is de enige die het hele jaar door bedekt is met water, geheel of gedeeltelijk.
De toevoer van water uit het moeras is voornamelijk gerelateerd aan atmosferische neerslag en in kleine mate aan water uit sommige bronnen. Om jezelf te legen kan je rekenen op de zwaluw van de Molinaccio.
