Postać św. Jerzego, świętego czczonego w Lyddzie w Palestynie w III-IV w. n.e., który stał się znany z legendy o szlachetnym rycerzu, który pokonuje smoka, aby uratować księżniczkę, historii, która rozpowszechniła się w okresie średniowiecza. Chociaż niewiele wiadomo o jego życiu, wiadomo, że św. Jerzy był żołnierzem armii rzymskiej i został zamęczony w 303 r. n.e., ponieważ ogłosił się chrześcijaninem i odmówił oddania czci cesarzowi rzymskiemu. Kult św. Jerzego został zatwierdzony przez papieża Gelazjusza pod koniec V wieku i rozprzestrzenił się w Anglii pod koniec VII wieku, dzięki wyprawom krzyżowym.W Genui kult św. Jerzego rozpowszechnił się prawdopodobnie podczas wojny wypowiedzianej przez cesarza Konstantyna przeciwko Gotom w VI wieku n.e., kiedy to genueńscy żołnierze, dowodzeni przez generała Belisariusa, należeli do najwaleczniejszych w armii bizantyjskiej. Jednak to podczas pierwszej krucjaty, w 1098 roku, sława św. Jerzego rozprzestrzeniła się najbardziej ze względu na legendę, w której pojawił się on wśród walczących podczas bitwy z Saracenami. Jerzy stał się symbolem walki dobra ze złem, a jego wizerunek widnieje również na herbie gminy Genua oraz na wspaniałym gonfalonie miejskim przechowywanym niegdyś w kościele św. Jerzego w centrum Genui, gonfalonie, który został uroczyście przekazany admirałowi floty genueńskiej przed wyruszeniem w rejs przeciwko jej wrogom, gonfalonie, który przetrwał sto bitew.
