Top of the World
Kompleks, znany głównie jako dawne Kolegium Jezuickie Maximus, był siedzibą Kolegium Towarzystwa Jezusowego od połowy XVI wieku, kiedy to ojcowie jezuici zakupili w 1554 roku XV-wieczny pałac Gian Tommaso Carafa. W 1557 roku rozpoczęto prace nad budową szkół i nowego kościoła, pod kierunkiem najpierw Polidoro Cafaro, a później jezuickiego architekta Giovanniego Tristano, którego zastąpił jego uczeń, również jezuita, Giovanni De Rosis. W 1558 r. nabyto dom Giovanny Cominaty, a po długich negocjacjach także przylegającą do niego diakonię, pochodzącą z okresu wczesnochrześcijańskiego i poświęconą świętym Janowi i Pawłowi, która została zniszczona w 1566 r. pod budowę prezbiterium i zakrystii XVI-wiecznego kościoła, sama częściowo zburzona podczas późniejszych prac transformacyjnych[1].Po przejęciu w 1571 r. pałacu Andrea d'Evoli, w latach 1572-1578 wybudowano XVI-wieczny krużganek De Rosis, włączony obecnie do XVII-wiecznych struktur. Obecny klasztor został rozpoczęty w 1605 r. i ukończony w 1653 r. na podstawie projektu jezuickiego architekta Giuseppe Valeriano, ponieważ De Rosis został wezwany do Rzymu, aby zbudować Collegio Romano.W tym samym czasie rozważano również budowę kolejnego kościoła, który postanowiono zlokalizować po lewej stronie dziedzińca, symetrycznie do Aula Magna, która miała powstać po prawej stronie. Nowa budowla, którą później nazwano "Kościołem Starego Jezusa", została zbudowana w latach 1614-1624 według projektu jezuity Pietro Provedi, który kończył również budowę klasztoru, dokończonego przez o. Agazio Stoia i ostatecznie konsekrowanego w 1632 roku[1].Firma jezuicka zaplanowała dzieło o dużej tożsamości, w którym oprócz wiernych z ich ofiarami uczestniczyły również dwie rodziny szlacheckie, o czym świadczą dwie tablice ku czci dobroczyńców, a mianowicie Roberta Carafa di Stigliano (z 1583 r., umieszczona na portalu) i Cesare del Ponte (z 1653 r., zaprojektowana przez Cosimo Fanzago). Ta ostatnia tablica znajduje się na dziedzińcu i można ją rozpoznać po marmurowym herbie, na którym wyryty jest napis w języku łacińskim:(LA)"CAESARIS DEPONTE FILII GYMNASIIUM A FUNDAMENTIS AD CULMEN BONIS PATERNIS EXTRUXERUNT MDCV. SOCIETAS JESU GRATI ANIMI MONUMENTUM POSUIT.ANNO DOMINI MDCLIII " (PL)"Synowie Cesare De Ponte, z dobrami ojca zbudowali w 1605 roku gimnazjum od fundamentów do dachu. Towarzystwo Jezusowe z wdzięczności położyło pomnik.Rok 1653 "Późniejsze prace renowacyjne prowadzili Cosimo Fanzago w latach 1630-1654 (portal wejściowy do kolegium, portale monumentalnego dziedzińca, główna klatka schodowa, a także prace przy kościele Gesù Vecchio), Giovan Domenico Vinaccia w latach 1671-1688 (kaplica i główna fasada kościoła) oraz Dionisio Lazzari (refektarz i biblioteka). Gdy w 1767 r. jezuici zostali wypędzeni z Królestwa Neapolu, Ferdynand IV Burbon ustawą pragmatyczną De Jesuitis z 25 marca 1768 r. ustanowił "szkoły publiczne" w dawnym zakładzie jezuickim i nakazał nazwać go Domem Zbawiciela. W 1770 r. suweren ustawą pragmatyczną "De regimine studiorum" założył także Królewski Internat przy Zbawicielu. Prace adaptacyjne prowadzone były w latach 1768-1769 przez Mario Gioffredo, a następnie przez Ferdinando Fuga. W 1799 r. królewska szkoła z internatem Zbawiciela została stłumiona i częściowo wykorzystana jako szpital dla wojsk rosyjskich. W 1807 roku stała się Kolegium Królewskim, a dekretem z 28 lutego 1812 roku została podniesiona do rangi Liceum. 25 października 1860 roku, na mocy dekretu dyktatorskiego, Liceo zostało zlikwidowane, a jego pomieszczenia zostały przyłączone do innych obszarów zajmowanych przez uniwersytet. Po krótkim okresie, w którym powrócili jezuici przed ponownym wypędzeniem ich z Królestwa Neapolu, na polecenie Józefa Bonaparte uniwersytet ostatecznie zamieszkał w tym kompleksie. To właśnie podczas tych lat francuskiej dominacji w monumentalnej osadzie przeprowadzono imponujące prace pod kierunkiem Stefano Gasse, który pełnił funkcję oficjalnego architekta Uniwersytetu Królewskiego[1].Monumentalny krużganek (Cortile delle Statue)W 1865 roku na monumentalnym dziedzińcu umieszczono szereg posągów i popiersi znakomitych ludzi (Pier delle Vigne, Tommaso d'Aquino, Giordano Bruno, Giovan Battista Vico, Giacomo Leopardi, Carlo Troya, Luigi Settembrini, Francesco de Sanctis, Bertrando Spaventa, Antonio Tari, Luigi Palmieri, Salvatore Tommasi, Francesco Fiorentino), stąd nazwa, pod którą znany jest Dziedziniec Posągów.Monumentalny krużganek ma plan kwadratu i jest otoczony portykiem utworzonym przez pilastry w stylu toskańskim piperno, na których pilastry tego samego rzędu powtórzone są na wewnętrznych ścianach sklepień. Powyżej znajduje się otwarta galeria z balustradą, charakteryzująca się marmurowymi popiersiami, które przywołują rzeźby znajdujące się poniżej, drugie piętro i antresola.
