Donkey Tower

Legenda głosi, że... był sobie kiedyś bardzo biedny murarz, który posiadał dwa osiołki, potrzebne mu do prowadzenia działalności. Pewnego dnia, gdy kopał fundamenty domu, znalazł skarb. Murarz postanowił nie ujawniać nikomu swojego odkrycia, bo bał się, że zabiorą mu pieniądze. Żył więc dalej jako biedak. Pewnego dnia syn murarza zakochał się w córce komendanta placu, który nie chciał dać swojej córki za mąż za tak biednego człowieka. Postanowił więc zaproponować mu pewnego rodzaju wyzwanie, aby skłonić go do zaniechania tego zamiaru. Pozwoli mu poślubić córkę, jeśli zbuduje wieżę, która przewyższy wysokością wszystkie inne w mieście.Syn murarza, dzięki znalezionemu przez ojca skarbowi, zdołał zbudować wieżę i w ten sposób udało mu się poślubić ukochaną pannę.Wieża Asinelli została wzniesiona w 1119 roku przez Gherardo Asinelli, szlachcica z frakcji Ghibellinów; ma 97,20 metrów wysokości, wewnątrz posiada klatkę schodową z 498 stopniami, nachylona jest 2,32 metra w kierunku zachodnim.Corridoio Visconteo (Korytarz Visconti) W XII wieku gmina wykupiła go od właścicieli, aby wykorzystać go do celów wojskowych, jako więzienie i jako podporę dla klatek, w których zamykano skazańców.W drugiej połowie XIV wieku, podczas dekady panowania Visconti, wieża została przekształcona w fortecę. Wokół wieży, trzydzieści metrów nad ziemią, zbudowano drewnianą konstrukcję połączoną z sąsiednią Garisendą powietrznym przejściem, z którego można było dominować nad miastem i "Mercato di Mezzo", centrum handlowym i możliwym ogniskiem zamieszek. Ten drewniany szkielet został zniszczony przez pożar w 1398 roku.W 1448 r. (według innych w 1403 r.) w miejsce istniejących wcześniej drewnianych konstrukcji wzniesiono u podstawy murowaną twierdzę z arkadami, która początkowo służyła jako więzienie, a później jako miejsce zakwaterowania żołnierzy pełniących służbę wartowniczą.Obecnie łuki portyku rocchetty zostały obudowane witrynami sklepowymi, w których mieszczą się liczne warsztaty rzemieślnicze, co przypomina o średniowiecznej funkcji Mercato di Mezzo jako centrum handlowego. Pamiętam, że we wczesnym okresie powojennym w tym samym miejscu znajdował się sklep meblowy, który został zamknięty, aby przywrócić wieży jej pierwotny wygląd z praktycznym portykiem. Opinie, które zmieniają się z czasem! Jak w rzeczywistości wyglądała rokietnica?Istnieje kilka ciekawych epizodów, które kroniki Bolonii opowiadają nam o wieży. W 1513 roku, podczas jakiegoś święta, ośmiofuntowa kula armatnia, wystrzelona na wesoło z Porta Maggiore, trafiła w wieżę, nie powodując na szczęście żadnych poważnych uszkodzeń. Największe szkody starożytnej konstrukcji wyrządziły pioruny, w rzeczywistości dopiero w 1824 roku budynek został wyposażony w piorunochron; do tego czasu ochronę przed zjawiskami atmosferycznymi powierzono świętemu Michałowi Archaniołowi przedstawionemu w płaskorzeźbie.Jak powstawały wieże:Osiem wieków temu budowa wieży trwała od trzech do dziesięciu lat. Część bazowa nie przekraczała zwykle dziesięciu metrów, a pozostałe wymiary były uzależnione od wysokości. W tamtych czasach nie wykonywano odpowiedniego planu w takim rozumieniu, w jakim rozumiemy go dzisiaj, lecz sporządzano proste instrukcje, które były zrozumiałe zarówno dla zleceniodawców, jak i budowniczych.Ciekawy i starożytny był system używany do rysowania obwodu dla wykopu na ziemi:mistrz budowlany miał trzy sznurki z węzłami umieszczonymi przy wielokrotnościach trzech, czterech i pięciu, np. 15, 20 i 25 stóp (stopa bolońska odpowiada 38,0098 cm); sznurki te, umieszczone na ziemi, tworzą trójkąt prostokątny, a następnie, odpowiednio je przesuwając, kwadrat.Następnie prowadzono wykopy aż do osiągnięcia warstwy gliny wystarczająco solidnej, by utrzymać ciężar wieży, zwykle na głębokości około sześciu metrów, po czym zagęszczano grunt wbijając dębowe bale o długości około dwóch metrów. Następnie wykonywano fundamenty z mega mieszanki wapna, kamieni, żwiru i piasku do grubości około 15 stóp, po czym budowano podstawę z dobrze wyrównanych bloków selenitowych ułożonych jeden na drugim.Następnie rozpoczęto właściwą budowę techniką muru workowego, tj. wznoszono dwie ściany z cegieł, jedną znacznie grubszą od wewnątrz i jedną od zewnątrz, łączone żebrami również z cegły, a szczeliny wypełniano mieszaniną zaprawy wapiennej, kamieni i piasku.Co 18-20 warstw cegieł pozostawiano w murze trzy lub cztery otwory, które służyły jako kotwy dla rusztowań potrzebnych do kontynuowania prac (otwory te istnieją do dziś).W miarę wznoszenia się, ściana wewnętrzna ulegała rozrzedzeniu zarówno w celu zmniejszenia ciężaru konstrukcji, jak i stworzenia punktów podparcia dla poszczególnych pięter, a użyteczna przestrzeń wewnętrzna zwiększała się. Ostatnia część została wykonana wyłącznie z cegieł.