Brama Elvira, położona u podnóża wzgórza, z którego do dziś zachował się tylko łuk, była tradycyjnym wejściem do Granady i dziś jest idealnym punktem wyjścia do poznania okolicy. Ze względu na swoje strategiczne położenie Puerta de Elvira z czasem stała się prawdziwą bramą fortecy.
Jego budowa reprezentuje dwie fazy historyczne: okres Zirí w XI wieku i okres Nasrid pod rządami Jusufa I (1333-1354). Również w okresie Nasrydów wzniesiono zewnętrzny monumentalny łuk, który przypomina duże drzwi zachowane w połowie XIV wieku, takie jak Puerta Rambla (Bab al-Ramla) i Puerta de la Justicia w Alhambrze (Bab al- Saria).
W 1612 r. rozebrano trzy wartownie, powiększono przestrzeń przed bramą i wzniesiono przy murze dwanaście domów, które do dziś pozostały praktycznie niezmienione.
Podczas okupacji francuskiej zniszczono fragmenty muru i kilka żelaznych drzwi, w tym w 1979 r. żelazną bramę (bab al-Hadid) znaną również jako Puerta de la Cuesta (bab al-Aqaba), dobudowaną w XIV wieku do komunikować medynę z Albaicín. U podnóża tego pięknego pomnika znajduje się obecny Piazza di San Gil, który w epoce muzułmańskiej był placem Hatabin lub Leñadores i który był jednym z najbardziej ruchliwych placów, ponieważ był nerwowym centrum komunikacji między miastem, wsiami i Medinas, które znajdowały się po przeciwnej stronie rzeki Darro.
