Sala zegara słonecznego Narodowego Muzeum Archeologicznego jest jedną z najbardziej imponujących architektonicznych przestrzeni monumentalności i wielkości w mieście Neapol i tego rodzaju w całej Europie.(Długość M. 54, Szerokość i wysokość M. 20) Zaprojektowany, aby pomieścić "wagi publiczne", gdy Pałac był domem dla Uniwersytetu neapolitańskiego, sala pozostała niedokończona i nieużywana przez cały XVII wiek. W następnym wieku z prac pokrycia, po przekształceniu budynku w Real Museo Borbonico (1777) znajduje się biblioteka Farnese przewieziony do Neapolu kilkadziesiąt lat przed króla Karola Burbona. Oficjalne otwarcie Biblioteki datuje się na 1783 rok, o czym mówi się na nagrobku poświęconym przy wejściu, ale umieszczenie książek trwało dłużej. Dalsze transformacje zostały wywołane w latach 1790-1793 przez projekt, który nigdy nie został zrealizowany, zgodnie z sugestią astronoma Giuseppe Caselli, aby zainstalować Obserwatorium Astronomiczne w północno-zachodnim skrzydle budynku. Wkrótce pomysł ten został porzucony zarówno z powodu trudności finansowych, jak i politycznych, a może nawet z powodu ograniczonego horyzontu, który nie pozwoliłby na pełną obserwację pasa zodiaku. Z pierwotnego projektu pozostał tylko zegar słoneczny wykonany na podłodze hali w południowo-zachodnim rogu. Zaprojektowany przez Pompeo Scavarelli, o długości ponad 27 metrów, składa się z mosiężnej listwy biegnącej między marmurowymi panelami, w których znajdują się eliptyczne sylwetki z obrazami dwunastu znaków zodiaku. Zegar słoneczny nadal działa: światło słoneczne przenika przez otwór gnomonowy umieszczony wysoko w dolnej części hali po prawej stronie magazynu, aw lokalne południe spada na linię podłogi słonecznej, przechodząc przez nią w zależności od pory roku.
