De huidige kathedraal, gewijd aan St. Peter, werd tussen 1474 en 1520 gebouwd op een reeds bestaande kathedraal waarvan weinig bekend is en waarvan echter niets overblijft, zo niet hergebruikte stenen elementen aan de buitenzijden. De bouwplaats van het grootste religieuze gebouw van Faenza was lang, complex en gekweld: de architect was de Florentijnse Giuliano da Maiano, de vertrouwde architect van de Manfredis die door de Medici naar Faenza werd "gestuurd" in het kader van de diplomatieke en culturele betrekkingen die bestonden tussen de twee heerlijkheden. Giuliano vertaalde hier de Brunelleschi Renaissance-modellen (zie de meest voor de hand liggende referentie die de San Lorenzo in Florence is) maar geherinterpreteerd met "Po-valleiwegen" die zeker hebben bijgedragen - zelfs buiten de bedoelingen van de architect - om de lokale arbeiders. De gevel, in warme ruwe baksteen (tandstenen) is onafgewerkt en het is niet bekend wat de bekleding zou moeten zijn: degene die vandaag zichtbaar is, in witte kalksteen beperkt tot de basale band, is willekeurig op een later tijdstip begonnen, toen Giuliano al de bouwplaats verlaten. Het oorspronkelijke Maya-project omvatte zeker ook meer verlichting dan het huidige, gedeeltelijk gekrenkt door de afsluiting van enkele zijopeningen van de eerste orde als gevolg van altaren, altaarstukken en kunstwerken die Giuliano niet had voorzien. Vanwege het belang (dat in de Renaissance uniek is op regionaal niveau, met de enige bevestiging van de Malatesta-tempel van Rimini) en vanwege de complexiteit is het raadzaam om dit monument met voldoende beschikbare tijd en met de hulp van een gids (zelfs daarbij, essentieel maar nuttig, verkrijgbaar aan de balie voor de ingang): alle zijkapellen bevatten kunstwerken, soms van kapitaal belang. In ieder geval mogen de drie belangrijkste sculpturale monumenten niet worden verwaarloosd, namelijk de arks van S.Savino, S.Emiliano en S.Terenzio, respectievelijk door Benedetto da Maiano en anonieme meesters uit de Toscaanse Renaissance, en vervolgens het ontroerende houten kruisbeeld dat op de eind '400 door een onbekende Noordse beeldhouwer, misschien Duits en tenslotte de Pala Bonaccorsi, een prachtige zestiende-eeuwse tafel beschilderd door Innocenzo Francucci uit Imola en nog voorzien van een origineel verguld en gebeeldhouwd frame. Men herinnert zich ook dat San Pier Damiano is begraven in de kathedraal, in de kapel met dezelfde naam aan de linkerkant.
