Farfa Manastırı

Farfa Manastırı, Avrupa Ortaçağı'nın en seçkin anıtlarından biridir; Şarlman'ın himayesindeydi ve ihtişamının zirvesindeyken Orta İtalya'nın büyük bir bölümüne sahipti. Roma'daki İngiliz okulunun müdürü Profesör David Whitehouse tarafından yürütülen en son arkeolojik kazılar, mevcut manastırın altında Roma dönemine ait bir kompleksin varlığını tespit etmiş olsa da, manastırın kökeni hala belirsizdir. Lorenzo Siro'nun 554 yılında Forum Novum (Vescovio) piskoposuyla neredeyse kesin olarak özdeşleştirilmesi, 5. yüzyılda ateşli bir inanç ve zenginlik merkezinin yaratıldığını ortaya koyacaktır. Lombard istilası sırasında burada bir bazilika ve bazı manastır binaları vardı. Bir efsaneye göre, 7. yüzyılın son yirmi yılında, Kudüs'te yaşayan Moriana'lı (ya da Morienna) Thomas, Meryem Ana'nın bir vizyonunun ardından, Sabina'da kendisine adanmış bir bazilikanın kalıntılarını aramaya çağırdı, söz konusu Acutian'da, Piskopos Siro tarafından inşa edilen eseri yeniden inşa etti ve topluluğun yeniden kurulmasına yol açtı. 8. yüzyılın başlarında manastır, Spoleto Dükü Faroaldo II'nin korumasından yararlanmıştır.Böylece Farfa, papalık denetiminden uzak ama Papalığa çok yakın bir İmparatorluk Manastırı oldu. Birkaç on yıl içinde Ortaçağ Avrupa'sının en iyi bilinen ve en prestijli merkezlerinden biri haline geldi; Şarlman'ın kendisi, Capitol'de taç giymeden birkaç hafta önce Manastırı ziyaret etti ve orada kaldı.999 yılında Cluny'de doğan reform uygulamaya konuldu. I. Berard (1047 - 1089) ile birlikte Farfa yeniden bir imparatorluk manastırı niteliğine büründü ve yatırım mücadelesinde papalara karşı ve 4. Henry'nin yanında yer aldı. 1097'de keşişler güvenlik nedeniyle manastır kompleksini, başlanan ancak hiçbir zaman bitirilemeyen eserin görkemli kalıntılarının bugün hala görülebildiği yukarıdaki Acutian dağına taşımaya karar verdiler.Ancak kesin düşüş kısa bir süre sonra başladı: Worms Konkordatosu (1122) manastırın papalık otoritesine geçişini işaret ediyordu; Başrahip Adenolfo (1125) ile birlikte tam tabiiyet resmi olarak onaylandı.Farfa 1798 yılında Fransızlar tarafından yağmalanmış ve 1861 yılında İtalyan devleti tarafından el konulmuştur. Manastır 1921'den bu yana Duvarların Dışındaki Aziz Paul Benedikten cemaatine aittir.Manastırın 14. yüzyıldan kalma Romanesk portalı (Gotik eklemelerle) bir avluya açılmaktadır; avlunun arka planında ise 15. yüzyılın ikinci yarısından kalma Bakire Meryem'e adanmış Manastır Kilisesi yer almaktadır. Romanesk portalın üzerindeki lunette 15. yüzyıla ait bir fresk dikkat çekmektedir.Kilise duvarlarında erken Hıristiyanlık dönemine ait lahit parçaları görülebilmektedir. Bazilikanın iç kısmında bir nef ve iki sıra zarif İyon sütunla bölünmüş iki koridor, arka duvarda ise Flaman ressam Henrik van der Broek tarafından 1561 yılında yapılmış Son Yargı'yı tasvir eden büyük bir yağlı boya tablo bulunmaktadır. Apsisi ve daha küçük nefleri 16. ve 17. yüzyıllardan kalma Bakire, Aziz ve İncil Hikâyelerini tasvir eden freskler süslemektedir. Sağdaki ilk şapelde bir Çarmıha Gerilme (Francesco Trevisani'nin kopyası), ikincisinde ise Madonna di Farfa olarak bilinen Çocuklu Madonna ve iki Melek, 13. yüzyıldan kalma saygıdeğer bir panel, (19. yüzyılda) sadece yüzleri görünür kılan kabartmalı pirinç bir folyo ile kaplanmıştır. Bazilika'nın kapısının yakınında, transeptte ve apsiste ilginç kalıntılar gün ışığına çıkmıştır: Karolenj döneminden kalma bir sunak ve bir başrahibin (Arcosollo di Altperto olarak adlandırılan) resmiyle fresklenmiş bir duvar bölümü, Prof. Whitehouse'un günümüze ulaşan yazıları dikkatle okuyarak yakın zamanda St. Sol nefin üç şapelinde Orazio Gentileschi ve öğrencileri çalışmıştır. Aziz Ursula (şapel I), Madonna ve Çocuk (şapel II) ve Aziz Petrus'un Çarmıha Gerilişi'ni (şapel III) tasvir eden üç tuval aslında ustaya aitken, şapellerin içini süsleyen ve kutsal tarihin bölümlerini tasvir eden freskler de öğrencilerine aittir. Transeptte, 9. yüzyılın ilk yarısına ait orijinal zemin kısmen görülebilmektedir. Transeptin sol şapelinde, Farfa Manastırı'nın kurucularının ağır resimleri göze çarpmaktadır: Morienna'lı Aziz Thomas ve Aziz Laurence Siro. Transept tavanında ve koroda, Zuccari okulunun alışılmadık (kutsal bir yer için) groteskleri dikkatle gözlemlenmelidir. Apsisteki ahşap koro 17. yüzyılın başlarından kalmadır. Kiliseden ayrılmadan önce, yukarıya bakıldığında, nefin ortasındaki bir panelde Orsini arması bulunan 1494'ten kalma kasetli tavana hayran kalınabilir. Ayrıca 7-8. yüzyıllardan kalma, atriyumunda Romalılar ve Barbarlar arasında bir savaş sahnesi bulunan güzel bir Roma lahdinin (MS 2. yüzyılın sonları) bulunduğu yarım daire şeklindeki mahzen ve tabanında kare bir odada, yok olmuş olmasına rağmen 11. yüzyılın ortalarından kalma Roma okulunun İncil hikayelerini ve Göğe Yükseliş'i tasvir eden çok ilginç fresklerini görebileceğiniz Çan Kulesi (9-13. yüzyıllar) de görülmeye değerdir. Üst odalara çıkıldığında, bunlardan birinde, bir sottareo içinde fresklenmiş, 15. yüzyılda boyanmış bazı Peygamberler bulunmaktadır.Manastır ziyareti, Chiostrino Longobardo'ya (13. yüzyıldan kalma Romanesk tirizli bir pencereye sahip) ve Roma heykellerinin ve kitabelerinin toplandığı 17. yüzyılın ikinci yarısına tarihlenen Chiostro grande'ye (büyük manastır) eşlik edilmesi istenerek tamamlanabilir; buradan, elmas uçlu bir portaldan, bazı değerli kodekslerin bulunduğu 45.000'den fazla cilde sahip mevcut kütüphaneye geçilir.