Franciacorta

Na obszarze Provaglio d'Iseo znaleziono nasiona winogron pochodzące z epoki palowej, co dowodzi, że winorośl występowała na tym obszarze już w czasach prehistorycznych. W odniesieniu do późniejszych epok istnieją dowody pochodzące od klasycznych autorów łacińskich (Pliniusza, Kolumby, Wergiliusza) oraz dokumenty z IX, X i XI wieku dotyczące klasztorów znajdujących się na tym obszarze, świadczące o znaczeniu uprawy winorośli w średniowiecznej gospodarce Franciacorty.Unia Europejska uznaje Franciacortę wraz z Asti i Marsalą, (jedyne 3 przypadki włoskie) za możliwość oznaczania bez innych określeń kwalifikujących: dlatego bardziej poprawne/prawne jest mówienie "Franciacorta", a nie "spumante Franciacorta", dokładnie tak, jak to miało miejsce przez wieki w przypadku Szampanii.Podstawową cechą Franciacorty jest to, że jedyną dozwoloną metodą spieniania jest metoda tradycyjna, czyli ponowna fermentacja w butelce (ta stosowana od trzech wieków w Szampanii), zwana również metodą klasyczną. Ponadto był to pierwszy DOCG we Włoszech poświęcony wyłącznie metodzie klasycznej.W latach 1967-1995 nazwą Franciacorta określano również czerwone i białe wina DOC produkowane na tym samym obszarze. Później wina te zostały przemianowane na Terre di Franciacorta, a w 2008 roku na Curtefranca.