Frick, niezupełnie łatwa Rozkosz!

Frico to serowe danie z różnych pór roku, ziemniaków i cebuli, uważane za najbardziej typowe kulinarne Gotowanie Friuli, a dokładniej Carnii i kuchni friulskiej. Jest rozpoznawany wśród tradycyjnych friulskich i juliańskich potraw.Rozkosz to nie tylko światło, ale musisz spróbować przynajmniej raz w życiu, jak w miękkiej wersji, która jest w tym krucha.Pierwszy dowód przygotowania miękkie sery na terytorium friulski sięga połowy XV wieku, kiedy Mistrz Martin był zwykle przygotowanie do patriarchy Akwilei Ludovico Trevisan "sprawa w patellecte", pyszny przepis, który jest również wymieniony w "Book de arte coquinaria", który szef kuchni napisał. Składniki były proste: tłusty ser, ani zbyt stary, ani zbyt słony, pokrojony w plastry, świeży smalec, aby nie przykleił się do patelni, zioła lub przyprawy do przypraw, a następnie bezpośrednio do talerza, ponieważ "leciał na gorąco". Przepis był prawdopodobnie pochodzenia karnikowskiego, ponieważ inne źródła podają, jak Frico wyobrażał sobie, wraz z sodą polentą i zrobioną z mąki kukurydzianej, typowy posiłek rolników podczas pracy. Jest również prawdopodobne, że chrupiący wariant był używany przez drwali: w rzeczywistości był to najwygodniejszy posiłek, jaki można zabrać ze sobą w góry podczas pracy. Natura danie "biedny", frick, narodził się z tego, co było dostępne, jest również potwierdzone przez fakt, że często był przygotowany, aby nie marnować polędwiczki z sera, które są popychane w procesie realizacji form, co nazywa się "strissulis" i z którymi nadal przygotowuje pyszne danie.Istnieje również inna historia o pochodzeniu friko, który w pozwie nazywa Świętego Ermakora, patrona miasta Udine. Opowiada, w rzeczywistości, że właśnie w Friuli, aby przynieść Ewangelię do krajów, Święty dotarł do tego w Carnii i przybył do Tsullo, Imponzo, d Ampezzo i pieca powyżej. Podczas kazania wszedł do domu biednych pasterzy, domagając się schronienia i czegoś do jedzenia: gospodarz, choć gościnny, mógł dać Świętemu tylko kawałek owsianki, miskę serwatki i kawałek sera. Właśnie wtedy św. Jermakor zaproponował pastorowi ponowne postawienie serum w ogniu. Kiedy zaczęło się gotować, zaczęli dodawać przed zimną wodą szczyptę podpuszczki z podpuszczki: ten zaimprowizowany przepis wywołał białawą papkę z miski, która jednak zbyt mocno się przypaliła. Mówi się, że wtedy Pastor wpadł na pomysł, aby dodać twarożek, "scuete", dając życie pyszne jedzenie, wysoko cenione przez patrona Udine i przekazywane (i udoskonalane) następnie przez wieki.