Funiculaire Vesuviana

Op 10 juni werd de kabelbaan, geleid door een zekere E. Treiber, geopend voor het publiek en begon de reguliere dienst. De gebeurtenis ging gepaard met een golf van enthousiasme in de hele wereld, getuige de beroemde melodie Funiculi' Funicula' .Op 13 december 1886 stond Oblieght de concessie voor 1.200.000 lire af aan de Franse maatschappij "Société Anonyme du Chemin de Fer Funiculaire du Vèsuve", die in Napels een kantoor opende aan de Via S. Brigida, 42, zoals hij zich in het contract van 1878 had voorbehouden. Dagelijks beleefden 300 mensen de sensatie van de beklimming. De maatschappij, die door hoge exploitatiekosten en magere inkomsten uit kaartjes tot aan haar nek in de schulden zat, ging echter failliet en zag zich op haar beurt gedwongen de concessie voor 170.000 lire te verkopen aan het wereldberoemde bedrijf Thomas Cook and Son. Het was 24 november 1888.De komst van het nieuwe bedrijf was niet de gelukkigste.De Cooks kregen namelijk te maken met dringende afpersingseisen van lokale gidsen, die een station in brand staken, de kabels doorsneden en een rijtuig in het ravijn duwden. John Mason Cook, die inmiddels zijn in 1892 overleden vader Thomas was opgevolgd, kwam met de gidsen tot een akkoord over de te betalen bedragen voor elke vervoerde passagier.De nieuwe lichte spoorweg, deels tandradbaan, die in 1903 werd aangelegd, hielp om het aantal toeristen dat naar de krater werd vervoerd te verdubbelen. Dit bracht de maatschappij ertoe de oude installaties af te breken en een nieuwe, meer functionele funiculaire te bouwen, met elektrische motoren in plaats van de verouderde en dure stoommachines, en nieuwe rijtuigen in gebruik te nemen.Maar de bloei van de technologie rond de eeuwwisseling werd overschaduwd door een verschrikkelijke uitbarsting in 1906. Op 4 april van dat jaar werden de eerste bevingen gevoeld, zodat het personeel van Cook en hun gezinnen werden geëvacueerd en naar Pugliano werden gestuurd. Op 7 en 8 april werden de beneden- en bovenstations, de uitrusting, de machines en de twee kabelspoorwagens verwoest; alles werd bedolven onder een 20-30 m hoge deken van as. De eruptieve activiteit eindigde op 21 april en veroorzaakte een hoogteverlies van de kegel, de vernietiging van de kabelbaan en het aangrenzende restaurant, schade aan de Vesuviusspoorweg en een groot aantal menselijke slachtoffers. Ooggetuigen van de gebeurtenis en helden van dienst waren Prof. Matteucci en andere dappere mannen.Maar de man gaf niet op, en in korte tijd werd de schade aan de spoorweg hersteld, terwijl pas in 1909 de werkzaamheden aan een nieuwe kabelspoorweg werden voltooid naar het ontwerp van ingenieur Enrico Treiber.In 1911 vernietigde een uitbarsting opnieuw wat men had gebouwd; het bovenste station werd verwoest en het duurde bijna een jaar om het weer op te bouwen. Vanaf 1911 draaide de kabelbaan op volle capaciteit en bleef gelukkig ongedeerd tijdens de uitbarsting van 1929; intussen gingen de gebroeders Cook in 1928 met pensioen, zodat de controle over de kabelbaan en de spoorlijn naar de "Società Anonima Italiana per le Ferrovie del Vesuvio" overging, verbonden aan het moederbedrijf Thomas Cook and Son.De Vesuvius ontwaakte opnieuw voor wat tot op heden zijn laatste uitbarsting zal zijn. De kabelbaan, die al sinds 1943 onder geallieerd toezicht stond, liep onherstelbare schade op en werd nooit herbouwd.