91 Metre yüksekliğindeki çan kulesi, Gent'in eski şehir merkezine bakan üç ortaçağ kulesinden biri, diğer ikisi de Aziz Bavo Katedrali ve Aziz Nikolaos Kilisesi'ne ait. Yüksekliği onu Belçika'daki en yüksek çan kulesi yapar. Ghent çan kulesi, ekli binaları ile birlikte, UNESCO"nun Dünya Mirası Listesinde yazılı Belçika ve Fransa çan kuleleri kümesine aittir.
Kulenin inşaatı, usta mason Jan van Haelst'in tasarımından sonra 1313 yılında başladı. Planları hala Gent Kent Müzesi'nde korunuyor. Savaşlar, vebalar ve siyasi kargaşalarla aralıklı olarak devam ettikten sonra, çalışma 1380'de tamamlandı. Bu dönemin sonuna doğru Brugge'den getirilen yaldızlı ejderha kulenin tepesindeki yerini aldı. Binanın en üst kısımları, kısmen artan sayıda zile uyum sağlamak için birkaç kez yeniden inşa edildi.
Yerel mimar Lieven Cruyl, 1684 yılında Barok bir sivri için bir tasarım yaptı. Tasarımı uygulanmadı ve 1771'de campanile, mimar Louis "t Kindt" tarafından yapılan bir tasarımdan sonra bir sivri uçla tamamlandı. 1851'de kuleye neo-Gotik bir dökme demir kulesi yerleştirildi. Bu demir sivri 1911-1913 yılları arasında yıkılmış ve yerini şimdiki taş sivri almıştır. Çalışmalar, tasarımları 14. yüzyıldan kalma özgün tasarımdan esinlenen Valentin Vaerwijck yönetiminde gerçekleştirildi.
Yüzyıllar boyunca, çan kulesi sadece zamanı ve çeşitli uyarıları duyurmak için bir çan kulesi olarak değil, aynı zamanda müstahkem bir gözetleme kulesi ve belediye ayrıcalıklarını kanıtlayan belgelerin saklandığı yer olarak da hizmet etti.
Çan kulesindeki çanlar başlangıçta sadece dini bir amaca hizmet ediyordu. Yavaş yavaş, çanlar büyüyen ortaçağ kentindeki günlük yaşamı düzenleyerek laik bir rol aldı. Kuledeki Roland adı verilen birincil zil, Ghent vatandaşlarını yaklaşan bir düşmana veya kazanılan bir savaşa karşı uyarmak için de kullanıldı. Kendisine karşı ayaklanan Ghent'i bastırdıktan sonra, Kutsal Roma İmparatoru V. Charles, Roland'ın kaldırılmasını emretti.
Çan kulesinin bitişiğindeki dikdörtgen salon, kenti Ortaçağ'da zenginleştiren kumaş ticaretinin işlerine merkez olmak üzere inşa edilmiştir. İçeride yünlüler resmi olarak denetlendi ve ölçüldü; işlemler müzakere edildi. Kumaş endüstrisi önemini yitirirken, salon bir milis loncası ve bir eskrim okulu da dahil olmak üzere yeni işgalciler çekti. Kumaş salonunun inşaatı 1425 yılında başladı ve 20 yıl sonra sona erdi ve planlanan on bir bölmeden sadece yedisi tamamlandı. 1903 Yılında yapı, orijinal plana uygun olarak dört bölme ile genişletildi.
1741'den kalma, Mammelokker adı verilen küçük bir ek bina, 1742'den 1902'ye kadar eski kumaş salonunun bir bölümünü işgal eden şehir hapishanesinin giriş ve bekçisi olarak görev yaptı. Bu isim, ön kapının üzerinde duran Roma Hayır Kurumunun heykelini ifade eder. Cimon adlı bir mahkumla ilgili Roma efsanesini tasvir ediyor. Cimon açlıktan ölüme mahkum edildi, ancak hayatta kaldı ve nihayetinde ziyaretleri sırasında onu gizlice emziren ıslak bir hemşire olan kızı Pero sayesinde özgürlüğünü kazandı. Özverili davranışı yetkilileri etkiledi ve babasının serbest bırakılmasını kazandı. "Mammelokker" terimi "meme emici" olarak tercüme edilir.
