Kasteel Sammezzano

In het uitgestrekte park eromheen staat zelfs een sequoia van 46 meter, de hoogste boom van heel Toscane en de vijfde hoogste van Italië. Want hier begint het ongelooflijke schouwspel van Sammezzano, een klein stadje in de gemeente Reggello. Omgeven door eeuwenoude bomen ligt het beroemde kasteel van Sammezzano, een uniek bouwwerk, een waar verborgen juweel van Toscane.

Verwacht niet het gebruikelijke middeleeuwse fort, want in dit oude landhuis klopt een hart dat naar het Oosten is gekeerd. Er wordt gezegd dat zelfs Karel de Grote hier verbleef, terwijl een bezoek van koning Umberto I in 1878 is gedocumenteerd. Het kasteel behoorde tot 1488 toe aan de Florentijnse familie Gualtierotti en werd later eigendom van Bindo Altoviti en Giovanni de' Medici. In 1564 stelde groothertog Cosimo I de bandita di Sammezzano in, een groot gebied waar het verboden was te vissen of te jagen zonder toestemming, en schonk het landgoed vervolgens aan zijn zoon Ferdinando, de toekomstige groothertog van Toscane. In de 17e eeuw werd het kasteel gekocht door de familie Ximenes d'Aaragona, waarna het in 1816 overging naar de familie Panciatichi. Het was markies Ferdinando Panciatichi Ximenes d'Aragona die het huidige uiterlijk ontwierp en tussen 1853 en 1889 een ongewoon en prachtig bouwwerk creëerde in de Moorse stijl, de islamitische kunst die zich tussen het einde van de 11e eeuw en het einde van de 15e eeuw in het westelijke Middellandse-Zeegebied had verspreid. Het resultaat was een kasteel met visionaire architectuur, versierd met fantasmagorische en kleurrijke vormen die de toeschouwer in een Duizend-en-een-nachtsetting katapulteren.

De gevel doet denken aan het mausoleum Taj Mahal in India, terwijl het interieur qua decoratie is geïnspireerd op het Alhambra in Granada. Talrijk en verschillend zijn de zalen die zij omsluit: onder andere de Pauwenzaal, de galerij tussen de Spiegelzaal en de achthoek van het Fumoir, de Witte Zaal en zelfs een kleine kapel, waardoor een ongelooflijk labyrint van kleuren ontstaat.

De markies Panciatichi, geboren in 1813 in de Toscaanse hoofdstad, was een van de onbetwiste protagonisten van het sociale en politieke leven van de hoofdstad Florence: een man van cultuur, een mooi verzamelaar en een gepassioneerd botanicus, Ferdinando verrichtte belangrijk mecenaatwerk voor de stad. Niet alleen door gulle giften, maar ook door samen te werken met de Florentijnse culturele instellingen, van de Accademia tot de Uffizi, via het Bargello, de Georgofili en de Società Toscana di Orticultura, en door actief deel te nemen aan het politieke leven van de stad.

Van zijn visionaire genie resteert vandaag het kasteel van Sammezzano, waaraan hij een groot deel van zijn leven heeft gewijd, om op 18 oktober 1897 in de kamers ervan te sterven. Na jaren van verwaarlozing en progressief verval wordt het landhuis gerestaureerd... (FirenzeToday)