Kasyno szlachty powstało w połowie XVIII wieku i zostało stworzone dla rekreacji arystokracji. W tamtych latach Piza i San Giuliano bani były znanymi na całym świecie celami turystycznymi. Imprezy taneczne, spotkania z Grami, napoje bezalkoholowe i rozmowy w salonie zostały zorganizowane, aby zachwycić szlachtę i ich licznych gości z zagranicy, ale obciążały one prywatną gospodarkę rodzin. Tak więc, aby lepiej dostosować się do obowiązków urzędniczych, szlachta zamierzała zbudować na własny koszt instytucję państwową, która angażuje całą arystokrację w zarządzanie. Budynek, który na placu środkowego mostu należał do mnichów z Nikozji, był idealny do tego celu, dlatego został przekazany szlachcie i otwarty w 1754 roku. Wejście było gwarantowane dla wąskiego kręgu dżentelmenów, pań, oficerów armii w służbie i władców obcych; te ostatnie powinny być w towarzystwie tych, którzy zapewniali im przynależność do arystokratycznej elity. Kasyno było miejsce dla firmy, wybór i wielonarodowy, a wszystkie wykroczenia to, na etykiecie brakowało. Hazard był w stanie ogrzać duszę i powodować konflikty nawet między wieloma zadaniami rycerzy, tak aby trzymać się jednej linii zachowań nadające się do posiadłości szlachty był warunek wyraźnie nakazał być dozwolone. Kryzys Instytutu rozpoczął się w okresie napoleońskim, kiedy otwarto pokoje cywilne, prywatne społeczeństwo burżuazyjne, które powitało w nim wszystkich znanych obywateli bez większych różnic w statusie. Casino de Nobili opierało się upadkowi do 1852 r., kiedy to, skazany na spustoszenie z powodu anachronicznych kryteriów wyboru, został sprzedany społeczeństwu pokojów cywilnych.
(Tekst pod redakcją Towarzystwa Historycznego w Pizie )
