Katedra San Giovanni Battista w Ragusie jest jednym z zabytków wpisanych na listę UNESCO jako "Późnobarokowe miasta Val di Noto". Ta imponująca budowla sakralna ma historię związaną z odbudową miasta po trzęsieniu ziemi i narodzinami „nowej” Ragusy. Podobnie jak katedra San Giorgio in Ibla, katedra San Giovanni Battista reprezentuje katedrę Ragusa Superiore.Budowę katedry San Giovanni Battista w Ragusie rozpoczęto na początku XVII wieku. Po zniszczeniach spowodowanych trzęsieniem ziemi w 1693 roku burżuazja zdecydowała się odbudować miasto od podstaw w nowym miejscu, natomiast szlachta Ragusów zdecydowała się odbudować swoje pałace w tym samym miejscu, w którym kiedyś stały. Istniejący kościół San Giovanni in Ibla został odrestaurowany i ponownie otwarty do kultu, stając się obecnym kościołem Sant'Agnese. W nowym mieście wybudowano jednak nowy kościół, którego prace rozpoczęto w 1694 r., a zakończono w roku następnym. Jednak pierwsza wersja budynku okazała się za mała na stale powiększającą się powierzchnię, dlatego w 1708 roku rozpoczęto nowe prace mające na celu jego rozbudowę, które zakończono jedenaście lat później. W XVIII wieku wykonano wewnętrzną dekorację sztukatorską, aw następnym stuleciu dodano dekoracje bocznych kaplic i freski na kopule.Jeśli chodzi o architekturę zewnętrzną kościoła, fasada katedry San Giovanni Battista w Ragusie jest podzielona na pięć przęseł przez sześć korynckich kolumn. Majestatyczny portal wejściowy zwieńczony jest belkowaniem z łamanym krzywoliniowym frontonem, a pośrodku w niszy umieszczona jest figura Niepokalanego Poczęcia. Po bokach portalu znajdują się dwie rzeźby, jedna przedstawiająca św. Jana Ewangelistę, a druga św. Jana Chrzciciela. W drugim rzędzie elewacji pomiędzy dwoma zegarami słonecznymi znajduje się centralne duże okno. Ten po lewej wskazuje czas we włoskiej strefie czasowej (od zachodu do zachodu słońca), a ten po prawej wskazuje czas we francuskiej strefie czasowej (od północy do północy). Po lewej stronie kościoła stoi dzwonnica o wysokości około 50 metrów, która rozwija się na czterech poziomach i jest zwieńczona iglicą. Początkowo planowano dwie dzwonnice, ale z powodu problemów konstrukcyjnych nigdy nie zbudowano prawej dzwonnicy.Przechodząc do katedry San Giovanni Battista w Ragusie, można zauważyć, że ma ona plan krzyża łacińskiego z trzema dużymi nawami ograniczonymi dwunastoma kolumnami korynckimi ze złoconymi kapitelami. Podłoga, zbudowana w 1854 roku, składa się z kamieni smolistych z geometrycznymi intarsjami z białego wapienia. Stiuki w nawie głównej i przęsłach bocznych pochodzą z 1731 roku i są dziełem braci Gianforma, uczniów Giacomo Serpotty. Wzdłuż naw bocznych znajduje się kilka kaplic bogato zdobionych i zawierających dzieła sztuki. Wśród nich wyróżnia się płótno przedstawiające San Filippo Neri namalowane przez malarza Sebastiano Conca di Gaeta oraz dzieło „Chrystus przy kolumnie” autorstwa A. Manno. W pierwszej kaplicy po lewej stronie, przy wejściu, znajduje się drewniana figura Jana Chrzciciela, którą co roku 29 sierpnia niesie się w procesji ulicami Ragusy. Posąg ten został stworzony w pierwszej połowie XIX wieku przez miejscowego rzeźbiarza Carmelo Licitrę. W okolicy apsydy, w niszy, znajduje się kolejny posąg San Giovanniego z 1532 roku. Posąg ten, przypisywany rzeźbiarzowi Angelo Retto, jest w całości wykonany z kamienia smołowego i ze względu na swój czarny kolor nazywany jest przez Ragusan jako „Święty Jan Czarny”.W katedrze San Giovanni di Ragusa mieści się również Muzeum Katedralne, które obejmuje siedem sal wystawowych zawierających relikwiarze ocalone z trzęsienia ziemi i darowizny przekazane na przestrzeni wieków. W pierwszej sali można podziwiać, wśród licznych dzieł, skrzynię relikwiarzową z kości słoniowej i inkrustowanego drewna, wykonaną przez słynny warsztat wenecki w XIV wieku, a także srebrną pychę z tego samego okresu. Drugie pomieszczenie poświęcone jest przedmiotom kultu św. Jana Chrzciciela i mieści skrzynię relikwiarzową wykonaną w 1731 r. W kolejnych pomieszczeniach prezentowane są różne szaty sakralne i przedmioty kultu, które sięgają XX wieku. W ostatniej części muzeum znajduje się wystawa „Sicilia Antiqua”, zbiór map geograficznych, map i malarstwa Sycylii od XVI do XIX wieku.
