Katedra Santa Maria della Mira

Po utworzeniu diecezji, która miała miejsce w czerwcu 1564 r., podjęto decyzję o budowie katedry, zbudowanej przez ponad sto lat w dość przegubowym miejscu charakteryzującym się znacznymi prehistoriami geomorfologicznymi i architektonicznymi: najprawdopodobniej na miejscu starego kościoła Santa Maria della Giudeca, a także na pozostałościach z czasów rzymskich i w pobliżu ścieżki rzeki Tenza w pobliżu zbiegu z rzeką Atri. Katedra Santa Maria della Pace, konsekrowana w 1683 roku, jest jednym z największych kościołów w prowincji Salerno. Święty budynek składa się z trzech poziomów Pierwszy kamień dzieła, a następnie liczne kontrowersje dotyczące lokalizacji kompleksu, został położony dopiero około czterdziestu lat po mianowaniu tronu biskupiego, na północ od starożytnego wiejskiego kościoła parafialnego, a dopiero w 1634 r.podjęto prace nad stworzeniem obszaru nawy i lewego transeptu. Projekt zakładu przypisuje się Mikołajowi Welcome (prawdopodobnie zidentyfikujesz najbardziej znanego architekta Welcome pierogi, aktywny w tych samych latach w Neapolu i sąsiednich miast, z Vice-królestwa). Górny kościół poświęcony jest Santa Maria della Mira. Ma podłużny rozwój z imponującą nawą środkową z pięcioma łukami na filarach; dwie nawy mają cofające się ściany końcowe, w których wstawiono ołtarze wtórne, a pośrodku prezbiterium znajduje się kopuła, która wraz z dzwonnicą stanowi pierwotne odniesienie do historycznego centrum miasta. Zakład przeszedł wiele przeróbek zarówno w XVIII wieku (Ukończenie urządzeń dekoracyjnych tardobarocco), jak i w następnym, kiedy biskup Nappi w 1888 r.zlecił Rinaldo Casanovie, malarzowi pochodzenia Bolońskiego zaangażowanemu w nurt neomedialnego renesansu, przebudowę wnętrza katedry. Pod absydą i transeptem znajdują się pozostałości starożytnego kościoła żydowskiego, a od strony wejścia-Bractwo góry umarłych. Inne interesujące prace to dwa posągi Santa Maria della Pace, jeden w kamieniu (XV w.), a drugi Drewniany (XVI w.). Bardziej liczne, jednak, płótna, przedstawiające Madonnę świata Paolo De Маттеис (XVIII w.), Narodzenia Nmp Vincenzo Гальярди (1783), Męczeństwo świętego Piotra i Świętego Pawła Emanuela Пасаби (1784), kolacja Эммауса H. w. Ciano (druga połowa xviii wieku), Santa Maria niedziela Paolo De Маттейс, prezentacja w kościele Sant 'Антонино z San Кателло, San Carlo Borromeo, Sant' Apollinare, San Francesco tak Paola. Do głównych fresków należą koronacja Madonny D ' Avigliano I Światowy Potop Vincenzo Galloppi. Katedra znana jest jako "Mons inter montes", ponieważ dzięki siedmiopiętrowej dzwonnicy można podziwiać malownicze okoliczne góry.