Katedra cesarska św. Piotra i św. Jerzego na Domberg jest jedną z kulturalnych atrakcji Bambergu. Znajdująca się na starym mieście katedra jest jednym z najważniejszych średniowiecznych budynków w Niemczech. Szczególnie uderzające są cztery wieże, które zamykają przeciwległe sanktuaria i górują nad miastem.
Z powodu kilku pożarów kościół nie może być przypisany do żadnej konkretnej epoki stylistycznej. Był on kilkakrotnie restaurowany i przebudowywany w okresie od późnego romańskiego do wczesnego gotyku.
Trzej patroni katedry to papież Piotr, rycerz Jerzy i Matka Boska Maria. Znajdują się one przy Bramie Mariańskiej i mówi się, że reprezentują połączenie między kościołem rzymskim i bizantyjskim. To główna świątynia Bambergu - katedra, wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO "Miasto Bamberg". Katedra została ufundowana w 1002 roku przez króla (a później cesarza) Heinricha II (Heinrich II). Katedra została konsekrowana w 39 urodziny Henryka w dniu 2 6 maja 1012 roku.
3 kwietnia 1081 roku, w Wielką Sobotę, katedra spłonęła. Święty biskup Otto I, który rządził Bambergiem w latach 1102-1139, rozpoczął nową budowę katedry, ale już w 1185 roku ponownie wybuchł w niej pożar.
W 1215 roku, za czasów biskupa Eckharta z dynastii hrabiów Andex-Meran, rozpoczęto budowę trzeciej, nowej katedry w stylu romańskim, już z czterema wieżami, a nie jak wcześniej, tylko dwiema na wschodzie. Większa katedra (obecna) została konsekrowana 6 maja 1237 roku.
Dziś katedra jest wybitną budowlą Bambergu, ma 4 wieże i odzwierciedla sytuację, jaka panowała w Cesarstwie Niemieckim na początku XIII wieku - przejście od stylu późnoromańskiego (wschodnia część katedry) do wczesnego gotyku (zachodnia część katedry). Różne style są szczególnie wyraźne w cechach wież katedry.
Na północno-wschodniej wieży znajduje się zegar wieżowy, który pierwotnie był pierwszym zegarem mechanicznym i służył do rozdzielania czasu na modlitwę i dzień roboczy. Zegar ten do 1954 roku był najważniejszym chronometrażystą miasta Bamberg. Następnie zegar został wymieniony.
Długość katedry w Bambergu wynosi około 99 metrów; szerokość to 28 metrów, 26 metrów to wysokość nawy głównej; każda z czterech wież ma około 81 metrów wysokości.
Katedrę wyróżniać będą także cztery portale, z których dwa znajdują się po stronie wschodniej, a dwa na fasadzie północnej. Wnętrze katedry w Bambergu przenosi zwiedzającego do domu bożego w Niemczech. Chociaż nie jest tak krzykliwa i pionowa jak katedry we Francji, katedra w Bambergu ma wyraźne linie, podwójne chóry (podwójna radość) i interesujące rzeźby wewnętrzne, które doprowadzą zwiedzającego do wspomnień o czasach męstwa i świętej surowości.
Nawa katedry ma około 85 stóp wysokości i posiada czterodzielne sklepienie. Arkada ma wrażenie blokowości, ponieważ filary nie są wyrzeźbione w wiele cienkich kolumn, jak w przypadku niektórych katedr francuskich. Minimalna klerestoria i nie zdobione triforium są bardziej w stylu romańskim. Wnętrze ma tak wyrafinowany i prosty wygląd częściowo dlatego, że budowniczowie chcieli spróbować zachować to, jak mogła wyglądać oryginalna katedra Henryka, co było aktem szacunku wobec fundatorów. Na suficie nawy głównej zachowało się kilka wysoce stereotypowych i obraźliwych obrazów przedstawiających Żydów. Po raz kolejny obrazy te odzwierciedlają to, jak Żydzi byli postrzegani w mieście w tym czasie. Zostali oni umieszczeni wewnątrz katedry, ale byli przedstawieni w negatywny sposób, być może jako przypomnienie dla chrześcijan, czym jest prawdziwa religia i co się stanie, jeśli nie będą jej wyznawać. chór wschodni zawiera serię 14 reliefów proroków i apostołów zaangażowanych w rozmowę. Rzeźby te zostały wykonane przez wcześniejszy warsztat rzeźbiarski, który został wyszkolony z niemieckiej szkoły romańskiej i widzimy, że są one mniej aktywne niż rzeźby portalowe, które zostały wykonane przez mistrzów z Reims, wyszkolonych we francuskim gotyku. Według Egona Verheyena, płaskorzeźby te są nadal ułożone zgodnie z ich pierwotnymi pozycjami, ponieważ mają romański styl dekoracji, który mógł być inspirowany przez pierwotną kapliczkę Kunigunde z czasów jej kanonizacji w 1201 roku.
