Katedra poświęcona San Lorenzo Męczennika w Santa Maria Assunta, został zbudowany od ostatnich lat dwieście, o czym świadczy inskrypcja, dziewiętnastowieczna Kopia utraconego oryginału, umieszczony na zewnątrz w południowo-zachodnim rogu przypominającym Siena architekta Sozzo Rustichini, który zostanie ukończony między 1330 i 1340. Katedra, jak się dziś wydaje, jest wynikiem szeregu zmian, w tym głębokich, które następowały po sobie w czasie: przede wszystkim przebudowy, w XVI wieku, po renowacji, bardzo rozbudowanej, która utrzymuje się przez cały XIX wiek. W 1530 roku udokumentowano, że kościół był niebezpieczny. W latach 1538-1540 została przebudowana lub, w każdym razie, głęboko zmieniona. Tymczasem między pięcioma a sześcioma setkami zbudowano nowe ołtarze; w 1709 r.zbudowano nowy ołtarz Madonny delle Grazie według projektu Giovanniego Battisty Fogginiego i realizacji Giovanniego Antonio Mazzuoli. XIX-wieczna interwencja starał się doprowadzić cały budynek do abstrakcyjnej czystości, gotycki, wybrany do zamieszkania kompromisu: niektóre barokowe ołtarze zostały usunięte; fikcyjne pokrycie paski, naśladując kamienne Na Zewnątrz, został wykonany z kolorową kredą na filarach i łukach. Pierwszy etap renowacji (1816-1845 ) w stosunku do elewacji; na drugim (1860-1865), trzeba gruntowną przebudowę zadaszonego; trzeci (1890-1897) jest związany z zakończeniem drzwi bocznych; czwarty etap polega na odbudowie i od zakrętu dzwonnicy (1911). Fasada zwrócona na zachód jest w zarysie do XIV wieku, ale bardzo niewiele odnosi się do tego okresu. W szczególności należy zaliczyć do fazy XIV wieku rzeźby przedstawiające czterech ewangelistów. W bok na placu Dantego jest w dobrej części oryginalne, jeśli wykluczone zwieńczeniem portal, który, pozostał niedokończony, został ukończony w 1897 roku: obręcz z grupą Madonna z Dzieciątkiem wśród aniołów, wieńczy Chrystus błogosławiący między ewangelistów, a figury pokładowych proroków z wysokich szczytów należy do piersi Leopold Mac. Po północnej stronie katedry znajduje się dzwonnica zbudowana w 1402 roku, ale podniesiona o jedno piętro i radykalnie zmieniona w 1911 roku. Wewnątrz dwa XV-wieczne witraże po stronie placu Dantego przypisywane są benvenuto di Giovanni(około 1470). Chrzcielnica chrzcielnica i Marmurowy kiosk Madonna delle Grazie Matteo Di Giovanni (1470) są zarówno Antonio Ghini (1470 i 1474), natomiast ołtarz poniżej Madonna, wykonane w 1709 roku, jest G. A. Mazzuoli.
