Top of the World
W 1335 roku Bartolomeo di Giacomo wzniósł trzy pierwsze kondygnacje dzwonnicy, którą w 1498 roku ukończył Antonio da Lodi, który zbudował dzwonnicę i jej zwieńczenie w formie ośmiokątnej świątyni. Między końcem XVI a początkiem XVII wieku arcybiskup Matteo Saminiato odrestaurował kościół i zlecił w 1599 roku wykonanie chrzcielnicy z werońskiego porfiru. W 1703 roku niszczące trzęsienie ziemi spowodowało zawalenie się iglicy dzwonnicy. W latach 1764-1770 arcybiskup Francesco Brancia całkowicie przekształcił Kościół, nadając mu obecny wygląd. Dekoracja sklepienia została wykonana w połowie XIX wieku przez lokalnego artystę Del Zoppo.W XX wieku architekt Guido Cirilli przeprowadził "projekt w stylu" całego kompleksu religijnego. Pierwsza faza interwencji, w latach 1910, obejmowała głównie izolację dzwonnicy i jej konsolidację. Następnie stworzył on okładzinę budynku, zamykając go w murowanej obudowie, która nie pozostawiła widocznych żadnych części poprzedniej konstrukcji. Połączył bryłę katedry z dzwonnicą, projektując dwuspadowy portal, nad którym wznosi się front fasady. Zintegrował dzwonnicę z rekonstrukcją iglicy. W latach 1970-1976, dzięki interwencji ówczesnego inspektora Mario Moretti, przeprowadzono prace konserwatorskie i konsolidacyjne na całej nieruchomości, odsłaniając wczesnośredniowieczną strukturę krypty i niszcząc barokową dekorację.W prezbiterium i sekretariacie znajdują się piękne płótna Saverio Persico, genialnego naśladowcy neapolitańskiego malarza Francesco Solimena z XVIII w. Główny ołtarz w prezbiterium przedstawia Niewiarygodność św. Tomasza, natomiast płótna w sekretariacie to "Obmycie stóp" i "Ostatnia wieczerza". Płótno Persico obecne jest także w kaplicy Niepokalanego Poczęcia na zlecenie arcybiskupa Nicoli Sancheza de Luna (ołtarz po lewej stronie transeptu). Interesująca jest również obecność innego ucznia Solimeny: Ludovica de Majo, którego płótno znajduje się w kaplicy poświęconej św. Gaetano (ołtarz po prawej stronie transeptu). Warto zwrócić uwagę na cenny drewniany chór wykonany w 1769 roku przez Ferdinado Mosca, największego snycerza w Abruzji .Krypta katedry San Giustino ma nieregularny plan podzielony na sześć małych naw po dwa przęsła każda. Obecnie wydaje się być wykonana w całości z cegły z elementami kamiennymi tylko w kapitelach kolumn i pilastrach wiązanych. W krypcie zachowały się fragmenty fresków z XIV i XV wieku oraz marmurowa arka zawierająca relikwie świętego Justyna, patrona Chieti i pierwszego biskupa miasta, wyrzeźbiona w 1432 roku przez biskupa Marino del Tocco.Dzisiejszy wizerunek krypty jest wynikiem prac konserwatorskich przeprowadzonych w latach 1970-1976, podczas których dzięki interwencji ówczesnego kuratora Mario Morettiego wydobyto na światło dzienne wczesnośredniowieczną strukturę poprzez zniszczenie barokowej dekoracji. Moretti kazał usunąć całą barokową dekorację stiukową, aby przywrócić budowli dawny średniowieczny układ.Obok krypty znajduje się kaplica Arcybractwa Świętej Góry Zmarłych, będąca niezwykłym przykładem stylu barokowego z okazałymi złoconymi stiukami, umiejętnie wykonanymi przez lombardzkiego sztukatora Giovana Battistę Gianiego, mistrza o bardzo dobrym wykonaniu i o wielkim znaczeniu dla tego typu dekoracji w naszym regionie. Cały wystrój kaplicy jest wysoce symboliczny i podkreśla dyktat dzieła Arcybractwa. Cenny ołtarz jest dziełem Paola De Mattheis, artysty neapolitańskiej szkoły Solimena, i przedstawia Sancta Maria succurre miseris, z bogatą draperią i w szlachetnych pastelowych barwach. Warto zwrócić uwagę na stojące na poduszce na nogach Dziewicy Dzieciątko Błogosławiące, które kieruje swój wzrok, a tym samym swoje błogosławieństwo, w stronę widza, podczas gdy Madonna zwraca się do dusz znajdujących się poniżej.Kaplica nadal należy do Arcybractwa Świętej Góry Zmarłych w Chieti, ważnego i bardzo starego zgromadzenia, które opiekuje się i strzeże obrzędów procesji wielkopiątkowej.
