Kawa Meletti

Przez lata był siedzibą "Senatu", stowarzyszenia notabli miasta. Król Wiktor Emmanuel odwiedził ją w 1908 i 1910 roku, aby kupić Anisettę Meletti i zadekretował ją jako "Dostawcę dla Domu Królewskiego". Mascagni zacznie tu pisać swoją operę "Lodoletta". Guttuso, pod koniec drugiej wojny, zaprojektował tutaj magazyn "L'Orsa Maggiore". Przechodzili tędy Stuparich, Zandonai, Badoglio, Sartre, Hemingway i Trilussa, który, chciwy na Anisettę Meletti, napisał "Quante favole e sonetti m'ha ispirato la Meletti".Znajdujący się w samym centrum Piazza del Popolo, obok Palazzo dei Capitani, został zainaugurowany wieczorem 18 maja 1907 roku na polecenie Silvio Melettiego, przemysłowca monopolowego znanego z produkcji Anisetty Meletti, który dwa lata wcześniej przejął budynek zbudowany w latach 1881-1884 na potrzeby biur poczty i telegrafu.Dzięki pracy inżyniera Enrico Cesari i malarza-dekoratora Pio Nardini powstał elegancki secesyjny bar, charakteryzujący się bogactwem wyposażenia, przepychem ornamentów i wyrafinowaniem obrazów, które do dziś tworzą niepowtarzalną atmosferę Caffè Meletti.Ze względu na "spójność, która łączy ją ze strukturami w nierozerwalną całość, ze względu na jej jedność, która pozostała, z wyjątkiem kilku małych zmian, w stanie oryginalnym, ze względu na elegancję jej linii i dekoracji, które czynią ją rzadkim dokumentem stylu secesyjnego w regionie Marche, a także ze względu na preferowane miejsce spotkań społecznych i kulturalnych, które pełniła w przeszłości i pełni do dziś, do tego stopnia, że nosi przydomek Senat", Caffè Meletti została uznana za "Lokal o znaczeniu historycznym i artystycznym" przez Ministerstwo Dziedzictwa Kulturowego i Środowiskowego w 1981 roku.Po zamknięciu, które zagroziło jego ciągłości, w 1996 roku Caffè Meletti zostało zakupione przez Fondazione Cassa di Risparmio di Ascoli Piceno, która zwróciła je miastu w 1998 roku po starannej konserwacji. Kolejne adaptacje strukturalne i technologiczne zakończone w listopadzie 2011 roku przywróciły kawiarni i restauracji dawny prestiż i urok.Architektura Caffè Meletti jest równie fascynująca jak jej historia. Budynek, w którym mieści się kawiarnia, dzięki swojej linearności jest elementem, który z wielką elegancją wpisuje się w XVI-wieczny scenariusz Piazza del Popolo, wnosząc również delikatny akcent kolorystyczny w postaci antycznego różowego tynku.Na planie trapezu, fasada główna, w typowym stylu neoklasycznym, podzielona jest na trzy poziome pasma, rozgraniczone gzymsami w kształcie, odpowiadające trzem kondygnacjom budynku. Na parterze, cztery witryny i wejście chronione są przez pięcioarkadowy portyk ze sklepieniami, ozdobiony w 1883 r. przez ascolańskiego malarza Giovanniego Picca freskami na temat "Emblematy nawiązujące do funkcji pocztowych"; tuż powyżej gzyms sznurkowy podtrzymuje rząd pięciu okien zwieńczonych pięcioma okrągłymi lunetami (piętro główne) i wreszcie gzyms karbowany służy jako podstawa balustrady ograniczającej duży taras (piętro górne). W 1906 r. freski zostały zatynkowane i dopiero renowacja w 1998 r. przywróciła całemu dziełu blask.Wnętrze kawiarni nawiązuje do typowego układu XIX-wiecznej kawiarni secesyjnej i jest podzielone na część przeznaczoną na napoje stojące, dużą część przeznaczoną na napoje siedzące i część przeznaczoną na ciastka. Niepowtarzalna atmosfera jest chroniona przez każdy szczegół stylu i wyposażenia. Począwszy od fresków na suficie autorstwa malarza z Ascoli, Pio Nardiniego, poprzez kinkiety i żyrandole z obrabianego mosiądzu z żarówkami z matowego szkła, sofy obite miękkim aksamitem w kolorze zielonego mchu, okrągłe stoliki z blatami z białego marmuru karraryjskiego na obrabianej żeliwnej podstawie, inne namalowane przez mediolańskiego artystę Giuseppe Monetę, krzesła Thonet z wiedeńską słomą, aż po żeliwne kolumny z owocowymi kapitelami i charakterystyczne rzeźbione drewniane schody spiralne. Ostatnie remonty pracowały nad głębią, otwierając wejście od Via del Trivio, funkcjonalnością lady barowej i oświetleniem dzięki żyrandolom ze szkła Murano.