De kerk, verbonden aan het in 1580 gestichte benedictijnenklooster, dateert uit de 11e-12e eeuw. De gevel, die na de aardbeving van 1350 is blijven staan, vertoont de kenmerken van de romaanse architectuur, met de bekronende blinde bogen en het strenge portaal met daarop ornamenten van de benedictijnse school.
Op de tegengevel bevindt zich een fresco uit 1674: "Kruisiging met uitzicht op Veroli". Binnen werd een muur van de kerk in de 18e eeuw van fresco's voorzien. De achterwand daarentegen is geschilderd door de schilder F. Frezza (17e eeuw). Onder het presbyterium van de kerk bevindt zich het 'Oratorium van Sint Onofrio': een ouder bouwwerk dan de kerk zelf dat tegen de stadsmuren leunt en bestaat uit twee traveeën met zes pilaren, vier hoek- en twee centrale. Interessant is de gedurfde architectonische vorm van het Oratorium, met bogen, ribben en kruisgewelven, die later model stond voor andere grandioze en bekendere gotische bouwwerken, zoals de Abdij van Casamari.
