W 1007 r. założono klasztor San Benedetto w Polironie, Klasztor związany z opactwami Cluny i Montecassino. Ale przede wszystkim był to ukochany przez Matyldę Klasztor Kanossy, który zdecydował się tutaj na jej pochówek. Po długim okresie dekadencji, odzyskał z Gonzaga, począwszy od 1420 roku, kiedy przeniósł się do Zgromadzenia św Justyny z Padwy. Starożytne średniowieczne fabryki zostały przebudowane i powiększone, aw latach 500.pracował tam sam Julius Romano. W 1797 r., po przybyciu Napoleona, wiele budynków zostało zburzonych lub opuszczonych, a archiwa i biblioteka rozrzucone między Mantuą a Mediolanem. Obecna struktura jest wynikiem długich i czasochłonnych uzupełnień. Bazylika św. Benedykta została przebudowana na obecne formy przez Juliusza Romano. Wnętrze ma trzy nawy z transeptem i prezbiterium; w sklepieniu nawy i kopuły zdobią uczniowie Giulio Romano. Z dolnej części lewej nawy wchodzi się do pierwotnego kościoła S. Maria, z pięknymi mozaikami i 32 posągami świętych Arturo Begarelli (1542-59). Z prawej strony transeptu przechodzi do zakrystii, z pięknymi freskami 500 razy i szafy bogato zdobione rzeźbami (1563); w Andach, co daje dostęp jest grób Matilde di Canossa (szczątki zostały przeniesione do Rzymu w 1632 roku). Po prawej stronie kościoła znajduje się wejście do malowniczego klasztoru drzew (XV w.); przechodząc za absydą wejście do klasztoru św. Symeona (1450), w tym wejścia można podziwiać lunety z fresków nawiązujących do malarstwa flamandzkiego i przedstawiających sceny z życia świętego. Po lewej stronie kościoła znajdują się pozostałości klasztoru San Benedetto, z których pozostają dwie strony; dużym odizolowanym budynkiem jest dawny refektarz (1478), w którym, na przeciwległej ścianie wejścia, podczas renowacji znaleziono fresk przypisywany młodemu Correggio;
