Kilka kilometrów od Rzymu, w sercu rzymskich zamków, znajduje się Klasztor Santa Maria di Grottaferrata, lepiej znany jako klasztor San Nil, założony w 1004 roku. Święty Nil i jego mnisi przynieśli grottaferratowi obrządek bizantyjsko-Grecki, w jego włoskiej wersji, która jest nadal zachowana.Opactwo jest jednym z trzech okręgów kościelnych katolickiego kościoła Bizantyjskiego we Włoszech.
W tej wspaniałej renesansowej fortyfikacji znajduje się wielowiekowa historia, Ważne dzieła sztuki i biblioteka, w której znajdują się unikalne rękopisy na świecie. Wspaniałość wschodnich szat liturgicznych sprawia, że obrzędy te są bardziej imponujące. Kształt kościoła przypomina również kościoły Wschodu. Zgodnie z tradycją, na ruinach dużej rzymskiej willi, prawdopodobnie należącej do Cycerona, na wzgórzach Tuscolani święci Nil i Bartłomiej zobaczyli Madonnę, która zażądała budowy poświęconego jej sanktuarium. Na miejscu mnisi zaczęli budować pierwszy rdzeń klasztoru, wykorzystując materiał starożytnej rzymskiej willi. Budowa kościoła i klasztoru zajmowała mnichów przez dwadzieścia lat. W 1024 roku sanktuarium zostało ukończone, a 17 grudnia tego samego roku zostało uroczyście poświęcone przez Papieża Jana XIX i poświęcone Matce Bożej. Z biegiem czasu klasztor stał się ważnym ośrodkiem kultury, dzięki pracy z 'scripted', że idąc za przykładem s. Neil, ekspert od osobistego adiutanta, przygotowanie kodu, częściowo przechowywane w bibliotece.
Fasada bazyliki Santa Maria di Grottaferrata została przywrócona do pierwotnych kształtów, z rozetą i maswerkowymi marmurowymi oknami, ślepymi łukami w stylu gotyckim i ceglanymi ramami, które nadal zdobią biodra. Atrium z trawertynowymi kolumnami i przedsionkiem, przebudowane na pierwotne formy w 1930 roku. Portal bazyliki, zwany "speciosa" dla bogatej dekoracji ościeżnic, płaskorzeźba wykonana z marmuru z inkrustowanymi kamieniami i pastą szklistą. Mozaika w stylu bizantyjskim z XI wieku stanowi "Déisis", czyli wstawiennictwo. Wnętrze kościoła, pierwotnie w stylu romańskim, zostało przekształcone w 1754 roku. Podłoga z polichromowanego marmuru, w Opus sectile w stylu COSMATESCO z XIII wieku. Chór mnichów charakteryzuje się cennymi, inkrustowanymi straganami; urządzony w obecnej formie w 1901 roku. Łuk Triumfalny oddzielający nawę centralną od prezbiterium zarezerwowanego dla mnichów zdobi średniowieczna mozaika (XII wiek) przedstawiająca Pięćdziesiątnicę. Część cyklu średniowiecznych fresków (XII-XIII wiek): przedstawia Trójcę wewnątrz "mistycznego migdału". W prezbiterium ikonostas, ściana kryjąca ołtarz przed resztą Kościoła, symbolizuje potrzebę mediacji liturgicznej; trzy jego drzwi otwierają się podczas obrzędów. Projekt Berniniego, wykonanie Giorgetti.
