Placówka wojskowa w czasach późnego cesarstwa rzymskiego, wzniesiona w celu kontrolowania przepływu ludzi i towarów wzdłuż rzeki Olony, została później wykorzystana jako bastion obronny przez Gotów, którzy zbudowali twierdzę o wysokości około 18 metrów z szarego kamienia oraz mury obronne około V-VI wieku. Budynek został później zajęty przez Lombardów, którzy przekształcili go w punkt handlowy. Około VIII wieku stał się klasztorem i był domem dla grupy mniszek benedyktynek, które do pierwotnego budynku dodały pomieszczenia na cele, refektarz i salę modlitewną, a także trójskrzydłowy portyk i mały kościółek poświęcony Marii Pannie. W 1453 roku klasztor został opuszczony, a w nowszych czasach był ponownie wykorzystywany jako wiejski folwark. W ten sposób cały budynek został przystosowany do zadań rolniczych: portyk został zamurowany, wejście do kościoła powiększone i przekształcone w magazyn wozów i narzędzi, a wszystkie freski zostały pokryte nowym tynkiem. W 1976 roku został kupiony przez Giulię Marię Mozzoni Crespi, która przekazała go Fondo Ambiente Italiano, które go odrestaurowało
