W renesansie, a następnie z powrotem do innych kościołów Teggiano, S. Martino przeszedł w ciągu wieków liczne renowacje; nie tylko po pożarze w 1820 roku dzieło Johna Wheelera. Zakład jest Bazylika, trzy nawy, oddzielone kolumnami, monolityczne kamienne, bez transeptu; od kapłana wchodzi w absydzie, wielokątny, obracany i żeglarstwo, przez łuk triumfalny na wszystkich słupach, wsparty na solidnych filarach. Dostęp do środka jest przez ganek w trzech okrągłych łuków spoczywających na kolumnach gładkich; razy w rejs.
Portal główny, otoczony dwoma portami, nie posiadający żadnych danych, ma ozdobne formy z późnego xviii wieku; składa się z dwóch filarów wspartych na cokole ozdobionym dwiema tarczami, szlachetnymi i wyciśniętymi od zwornika z fryzem.
Wiadomości historyczne wskazują na S. Martino jako parafię przed 1940 rokiem.
