Kolosi I Barletës, i njohur për bashkëqytetarët e tij si Aere, Heraklius në dialektin lokal, është një statujë bronxi gjigande, 4.50 metra e lartë, që datohet që nga shekulli i pestë dhe kjo padyshim do t'ju mahnisë për madhërinë e saj dhe për shprehjen e saj pak' të ashpër dhe pak melankolike. Tradita siç është regjistruar në shkrimet e një jeziti të shekullit TË SHTATËMBËDHJETË, thotë se Gjigandi u vodh nga venedikanët gjatë thesit Të Konstandinopojës më 1204 dhe pastaj të braktiset dhe gjatë udhëtimit të kthimit, në plazhin E Barletës për shkak të një stuhie që e bëri të pamundur vazhdimin e lundrimit. Në realitet, lajmi autentik, më i lashti, që i referohet një statuje të madhe bronxi të pranishme në Barletë daton që nga 1309, kur dominikanët e Manfredonisë morën nga Çarls II i Anju për të hequr e shkrirë gjymtyrët e statujës për të bërë këmbanat për kishën e tyre; në fakt, këmbët e trasha, të cilat janë tani në bazën e statujës u rindërtuan në mesjetë sepse siguresa në shekullin e KATËRT.Legjenda popullore thotë se qyteti u shpëtua nga një sulm i saraçenëve falë ndihmës Së Herakliusit, i cili, duke qenë më i larti i çative dhe mureve, pa ushtrinë e armikut që po vinte dhe paralajmëroi popullsinë lokale se e dërguan vetë gjigandin për të pritur për saraçenët.Rrugës për në qytet Saraçenët takuan Aresin duke qarë me zë të lartë. Kolosi i tha pushtuesve se ai u dëbua sepse ishte më i dobëti dhe më i dobët në qytet. Saraçenët, të shqetësuar se ishin para një populli gjigandësh, u tërhoqën menjëherë, duke e lënë Barletën të lirë.
I mirëpritur nga bashkëqytetarët Heraklius rifilloi vendin e tij në qendër të qytetit, që ai ende e shikon nga lart.I cili përshkruhet nga statuja E Madhe nuk është ende krejtësisht i sigurtë: identifikimi me Perandorin Bizantin Heraklius, pavarësisht nga emri që i vishet asaj, është përjashtuar; studjuesit e konsiderojnë më me gjasë se ai është perandori I Theodosius II-të Lindor.
