Kompleks muzealny Palazzo dei Priori

Galeria Sztuki mieści się w Palazzo dei Priori, którego początki sięgają 1296 roku, dawniej rezydencji miejskiej. Budynek, odrestaurowany w pierwszej połowie XV wieku i ukończony w 1525 roku, ma pośrodku podwójne schody prowadzące do przedsionka, na którym znajduje się brązowy posąg Sykstusa V, XVI-wieczne dzieło Toskanii Accursio Baldi. Pinakoteka, założona w 1890 r. w niektórych pomieszczeniach Biblioteki Miejskiej, w obecnym miejscu powstała w 1981 r. Znajduje się w niej m.in. broni, porcelany, wyposażenia i przedmiotów wartościowych. Do najważniejszych dzieł należą dzieła Andrei da Bologna, Francescuccio di Cecco Ghissi, Jacobello del Fiore (Opowieści o Świętej Łucji), Vittore Crivelli (Ukrzyżowanie), Vincenzo Pagani, Giuliano Presutti i Giovanni Lanfranco (Pięćdziesiątnica).Na szczególną uwagę zasługuje gobelin flamandzki wykonany według projektu Giusto de Ganda oraz obraz Petera Paula Rubensa przedstawiający Pokłon pasterzy, zamówiony u malarza w 1608 r. przez ojców filipińskich dla ich kościoła. Cenna „Sala del Mappamondo” zamówiona przez kardynała Fermo Decio Azzolino j. i zbudowany w 1688 roku przez architekta Adamo Sacripante, który zachowuje najstarszy rdzeń biblioteki. Sala, w pełni wyposażona w regały z orzecha włoskiego, mieści część dawnego funduszu Biblioteki Miejskiej, podarowanego głównie przez Fermo Romolo Spezioli, osobistego lekarza szwedzkiej królowej Krystyny. Imponujący globus, stworzony przez geografa Silvestro Amanzio Maroncellego w 1713 roku, dominuje nad przestrzenią.Sekcja muzeum Picene, znajdująca się na parterze Palazzo dei Priori, opiera się na pierwszym zasadniczym eseju bardzo bogatej dokumentacji odzyskanej przez Nadzór Archeologiczny Marchii w ciągu prawie stulecia systematycznych badań na tym terytorium, a co do reszty, na materiały kolekcji miejskiej, uporządkowane i czasowo wydzielone z Antykwarium zamkniętego do konserwacji. Pierwsza sala zawiera krótkie podsumowanie przedrzymskiej archeologii Fermo, zaktualizowanej do najnowszych odkryć i opartej na wynikach systematycznych wykopalisk prowadzonych od początku XX wieku na terenie gminy. Urny popielnicze i wyposażenie dwóch grobowców z VIII wieku. Do. C., jeden mężczyzna, a druga kobieta, stanowią przykład natury tego terytorium jako kulturowej wyspy Villanovan we wczesnej epoce żelaza. Wyposażenie grobowca inhumacyjnego z końca VI wieku. Do. C. oraz malowany na czarno skyphos z innego pochówku z IV/III wieku. Do. C. udokumentować nieprzerwaną kontynuację osadnictwa, teraz całkowicie wchłoniętego ponownie w rdzenny kontekst cywilizacji piceńskiej. Z niedawnych wykopalisk na Girfalco, kilka fragmentów ceramiki z epoki brązu i waz z czerwonymi figurami na poddaszu potwierdza bardzo starożytną i długotrwałą okupację na szczycie wzgórza, gdzie później powstało rzymskie, średniowieczne miasto. W drugiej i trzeciej sali eksponowana jest miejska kolekcja archeologiczna, która odnosi się do tego samego okresu chronologicznego. Widoczne są znaleziska cywilizacji piceńskiej, które uwolnione już od kontekstów pochodzenia, dydaktycznie podzielone są jednak na klasy funkcjonalne, dając pełną panoramę zwyczajów i zwyczajów piceńskich (kolejno: broszki, przedmioty zdobnicze i zagadkowe, broń , sztućce i naczynia).