Kościół Santa Maria de Lama

Kościół Santa Maria de Lama jest jednym z najstarszych kościołów w Salerno zbudowany, przede wszystkim jako prywatnych kaplic w niektórych szlachty, gdy miasto było w całkowitej dominacji Longobardów, a mianowicie w okresie między X i XI wieku. Nazwa de Lama jest związana ze strumieniem, który wciąż płynie teraz przed budynkiem poniżej poziomu ulicy. Pierwotnie kościół miał być zbudowany na istniejącym wcześniej 2-wiecznym rzymskim budynku, z którego zachowały się niektóre mury w Opus reticulatum, i miał mieć kwadratowy plan piętra i wejście od strony południowej: to, co pozostało z tego wczesnego okresu, to obecna krypta, w której nadal widoczne są pozostałości niektórych fresków o fakturze benewentańskiej. Z powodu naturalnego wydarzenia, najprawdopodobniej trzęsienia ziemi lub powodzi, w XIII wieku kościół został radykalnie odrestaurowany, w rzeczywistości sklepienia zostały zburzone, a na poprzednim budynku, który stał się kryptą, zbudowano obecny kościół z planem skierowanym na zachód. Nowy kościół został ozdobiony freskami. Prawdopodobnie podłogi miały być ozdobione kosmateskimi mozaikami podobnymi do tych, które wciąż istnieją w katedrze. Po około stuleciu Krypta przestała pełnić funkcję, została zapieczętowana i stała się pochówkiem, w którym ciała wyrzucano ze specjalnie stworzonego włazu w podłogę. Górny kościół w XVII wieku przyjął nową nazwę "Sant Alfonso AI Gradoni" i został odrestaurowany w stylu barokowym. W połowie XIX wieku kościół został zamknięty i zniszczony z powodu różnych zjawisk naturalnych, takich jak trzęsienie ziemi w 1980 roku. Dopiero w 1991 roku rozpoczęto prace konserwatorskie, które doprowadziły do jego otwarcia w 1996 roku.

Niestety, dziś freski krypty wydają się bardzo uszkodzone zarówno z powodu przesiąkania wody (podziemny strumień Lama płynie bezpośrednio wzdłuż ściany budynku), jak i zmian klimatu; ale widoczne są malowidła ścienne, takie jak Malowidła Santa Radegonda i malowidła św. Bartłomieja, przedstawione w momencie, gdy błogosławi prawą ręką, łącząc kciuk i mały palec, a lewa trzyma objętość z ozdobną okładką. Twarz jest skupiona w ascetycznym wyrazie, otoczona białą brodą i gęstymi włosami.