Kościół świętych Marcellino i Festo znajduje się w Largo Marcellino, gdzie od VII wieku znajdował się zespół klasztorny składający się z miejsca kultu i dwóch żeńskich klasztorów bazylianów [mapa]. Pierwotnie pierwszy budowany klasztor był poświęcony świętym Marcelinowi i Piotrowi, a od VIII wieku, na polecenie biskupa i księcia Neapolu Stefana II, dobudowano do niego kolejną budowlę poświęconą świętym Festusowi i Dezyderiuszowi. W IX wieku pierwszy klasztor został odrestaurowany na polecenie wdowy po księciu Antimo z Neapolu, natomiast drugi został zniesiony w 1565 roku i dołączony do poprzedniego. Od 1567 do 1595 prowadzono prace rekonstrukcyjne całej budowli, dzięki projektowi architekta Giovan Vincenzo della Monica, który ostatecznie połączył oba klasztory. W 1626 r. rozpoczęto również budowę nowego kościoła, który stał się obecnie kompleksem świętych Marcellino i Festo, powierzonym Pietro D'Apuzzo i Giovanowi Giacomo di Conforto, którzy przyczynili się do wzbogacenia miejsca kultu o dzieła wykonane przez niektórych najsłynniejszych artystów działających w Neapolu w tym okresie. Następnie w 1707 r. prace objęły elewację, natomiast około połowy XVIII w. przeprowadzono nowe prace konserwatorskie na całym kompleksie. Projekt został powierzony architektom Mario Gioffredo i Luigi Vanvitelli, a po odsunięciu pierwszego z urzędu, drugi upiększył to miejsce, budując w 1772 r. Oratorium Świętej Sali. W 1808 r. klasztor został zlikwidowany, aw XX w. przeznaczono go na część uniwersytecką, a od 1932 r. także na muzeum paleontologiczne. Wnętrze kościoła, jednonawowe z kaplicami bocznymi i kopułą, charakteryzuje przede wszystkim zdobiące go dekoracje z marmuru i drewna. Dominująca została zaprojektowana przez Luigiego Vanvitelli w XVIII wieku i zbudowana przez mistrzów marmuru Antonio Di Lucca i Domenico Tucci w latach 1759-1767. Z kolei drewniane żaluzje są dziełem Giuseppe D'Ambrosio, który stworzył je między 1761 i 1765 Ołtarz główny, zbudowany w 1666 przez Dionisio Lazzari, wzbogacony jest rzeźbami Lorenzo Vaccaro przedstawiającymi San Marcellino i San Festo. Przy wejściu znajduje się płótno Giuseppe Simonelli przedstawiające przejście przez Morze Czerwone, a freski w kopule autorstwa Belisario Corenzio (1630-1640). Wśród dzieł, które niegdyś zdobiły kościół, pamiętamy kilka prac, jak choćby ten przedstawiający San Vito znajdujący się w pierwszej kaplicy po prawej i wykonany przez Battistello Caracciolo, Trójcę Świętą i Świętą Rodzinę na suficie, obrazy Massimo Stanzione, także autor innych płócien bocznych, niektórych Puttini w Cappellone di San Benedetto, wyrzeźbionych przez Giuseppe Sanmartino, a także w tym samym Cappellone, San Benedetto Francesco De Mury. Klasztor został następnie zbudowany przez Giovan Vincenzo Della Monica w latach 1567-1595. Plan jest prostokątny, a konstrukcja wsparta jest na filarach i ozdobiona dekoracjami piperno. W centrum piękny ogród z różnego rodzaju fontannami, także z kamienia lawowego.
