Majolikowy krużganek klasztoru przeszedł na przestrzeni wieków kilka transformacji. Najważniejsza z nich została przeprowadzona przez D. A. Vaccaro w latach 1742-1769, za czasów opactwa siostry Ippolity Carmignano. XIV-wieczna konstrukcja, składająca się z 66 ostrołukowych łuków spoczywających na 66 filarach z piperno, pozostała niezmieniona, natomiast ogród został całkowicie zmieniony. Vaccaro stworzył dwie aleje, które przecinają się i dzielą ogród na cztery sektory. Flankujące aleje 64 ośmiokątne filary pokryte są majolikowymi płytkami przedstawiającymi sceny roślinne. Dekoracje majolikowe są dziełem rzemieślników Donato i Giuseppe Massa, którzy zharmonizowali polichromię klasztoru ze wszystkimi otaczającymi go elementami architektonicznymi i przyrodniczymi. Majolikowe filary połączone są siedziskami, na których w tej samej technice przedstawione są sceny z ówczesnego życia codziennego. Ściany czterech stron klasztoru są w całości pokryte XVII-wiecznymi freskami przedstawiającymi świętych, alegorie i sceny ze Starego Testamentu.
