Messapik kökenli bir kent olan Manduria, 1960'lardan bu yana çeşitli arkeolojik kazı kampanyalarında çok sayıda buluntunun ortaya çıkarıldığı Helenistik dönemin ihtişamının ardından M.Ö. 266 yılında Romalılar tarafından fethedilmiştir. Daha sonra sakinleri tarafından terk edilen şehir Ruggiero il Normanno tarafından yeniden diriltilmiş ve 18. yüzyılda eski ve görkemli Manduria adını almıştır.Messapik kökenli bir kasaba olan ve topraklarında Neolitik döneme kadar uzanan önceki yerleşimlere dair kanıtların eksik olmadığı Manduria'nın adının etimolojisi birçok bilim adamının ilgisini çekmiştir. Bilim adamı Giuseppe Pacelli, 'Dell'antica Città di Manduria' (Manduria Antik Kenti Üzerine) adlı tezinde. 'de, hepsi de 'çiftlik', 'at yetiştirme yeri' anlamına kadar izlenebilen çeşitli etimolojiler bildirmektedir. F. Ribezzo'ya göre Mandurium ya da Mandorium adını bu tür çiftliklerin birinden ya da bir koleksiyonundan almış olmalıdır. Manduryalı bilim adamı G. Stano da bu etimolojiden ayrılmamakta, ismin kökenini Yunanca-İtalik 'mandra' sözcüğünde görmektedir; bu sözcük sırasıyla ahır, sürü veya at sürüsü anlamına gelmektedir.Antik kentten geriye kayda değer sur kalıntıları kalmıştır. Yakın zamanda yapılan kazılar, kronoloji sorununu da açıklığa kavuşturan yeni özellikleri ortaya çıkarmıştır.Üç farklı evreye ait üç duvar çemberi kolayca ayırt edilebilir. En içteki (yaklaşık 2 km uzunluğunda), her başa yerleştirilmiş büyük düzensiz bloklardan oluşmakta ve önünde bir hendek bulunmaktadır. Daha sonra, her baş ve kesim başına dönüşümlü olarak yerleştirilen çok daha düzenli bloklardan oluşan ikinci bir duvar, kısmen hendeği işgal ettiği ilkini takviye etmek için gelmiştir. Bu ikinci çemberin Tarentum ve Archidamus'a karşı yapılan savaşa atıfta bulunması muhtemeldir. Son olarak, en heybetli olan son çember (5 m kalınlığında, 6 veya 7 m yüksekliğinde) 3 km'den daha uzun. Onun da önünde bir hendek bulunmaktadır. Tahkimatın bu son aşaması Hannibalic Savaşı dönemine atfedilebilir gibi görünmektedir. Duvar aslında, mezar eşyaları (diğer şeylerin yanı sıra Gnathia baccellata'ya ait çanak çömleklerden oluşan) 3. yüzyıla tarihlenebilen bir dizi mezarın üzerine kurulmuştur.Surların dışında, kapılardan çıkan yolların her iki tarafında (sadece doğu bölgesinde 5 adet), çok sayıda kaya mezar grubu ortaya çıkmıştır. Ne yazık ki bunların çoğu çoktan yağmalanmıştır; ancak, çoğunlukla MÖ 4. ve 2. yüzyıllar arasına tarihlenebilecek kaplardan oluşan birkaç mezar eşyası ele geçirilebilmiştir. C.Ayrıca, Plinius'un (Nat. hist., lI, 226) bahsettiği kaynakla belki de özdeşleştirilebilecek olan ve büyük bir mağarada bulunan, kesinlikle doğal, ancak insan eliyle genişletilmiş 'Plinius Kaynağı' da kayda değerdir.
