Top of the World
Dışı küçük, içi büyük. Yaşlı Plinius'un (MS 1. yüzyıl) Naturalis historia adlı eserinde belirttiği üzere Pozzuoli bölgesi, antik Puteoli, Yeraltı Dünyası'nın merkezi olan komşu 'Orco' ya da Avernus Gölü ile ilişkili olarak Mala Orcula adıyla anılır. Bir başka hipoteze göre, bu isim Latince indulcàre fiilinden türemiştir ve yukarıda bahsedilen olgunlaştırma yöntemine atıfta bulunmaktadır.
1583 yılında Giovanni Battista Della Porta (1535-1615), Puteolian kırsalında üretilen meyveleri anlattığı Pomarium adlı eserinde şöyle der: "... Varro, Columella ve Macrobius'un orbiculàte olarak adlandırdıkları, Pozzuoli'den gelen, kanla lekelenmiş gibi görünen kırmızı bir kabuğu olan ve tadı tatlı olan elmalara halk arasında Orcole denir". Sonraki yüzyıllarda Anòrcola ve Annòrcola isimleri ortaya çıkarken, günümüzdeki 'Annùrca' ismi ilk kez Giuseppe Antonio Pasquale'nin Manual of Arboriculture (1876) adlı eserinde görülmektedir. Henüz olgunlaşmamış olan bu meyvelerin hasadına, yaprak döken olarak yere düşerek çürümelerini önlemek için Eylül ayı ortalarında başlanmalıdır. Hemen ardından, 10-15 gün boyunca güneşe maruz bırakılarak 'arrossaménto' olarak bilinen olgunlaşma aşaması başlar. İki çeşit Melannurca vardır: 'Sergente' ve 'Caporale'. Ekşi bir tada sahip olan ilki sarı-yeşil çizgili bir kabuğa sahipken, daha tatlı olan ikincisi beyaz noktalı kırmızıdır. Ağırlığı 500 grama kadar çıkabilen daha büyük meyveler geleneksel olarak 'Cape 'e ciuccio' (eşek başı) olarak adlandırılır. Mart 2006'da, Avrupa düzeyinde, 'Melannurca Campana' adı Korunan Coğrafi İşaret (PGI) olarak tanınmıştır. 'Melannurca Campana' PGI'yı kesinlikle karakterize eden tipik unsurlardan biri, 'melai' olarak adlandırılan yerde elmaların kızarmasıdır. Bunlar, su durgunluğunu önlemek için uygun şekilde düzenlenmiş, en fazla 1,50 metre genişliğinde, üzerine çeşitli yumuşak malzemelerden katmanlar yayılmış küçük arazilerden oluşur: bir zamanlar kenevir kullanılıyordu, şimdi yerini çam iğneleri, odun talaşı veya diğer bitki malzemeleri aldı. Aşırı güneş ışığından korunmak için 'melai'ler çeşitli iskele türleriyle korunmaktadır. Peteklerde kaldıkları süre boyunca, meyveler sıralar halinde dizilir ve daha az kırmızılaşmış kısımları ışığa maruz bırakılır; daha sonra periyodik olarak çevrilir ve dikkatlice seçilir, hasarlı veya çürük olanlar atılır. Tamamen elle gerçekleştirilen geleneksel yöntem ve prosedürleri benimseyerek meyvenin olgunlaşmasını tamamlamayı amaçlayan bu uygulama, 'Melannurca Campana' PGI'nın kalite özelliklerini geliştirmekte ve ona başka hiçbir elmanın sahip olamayacağı tipik değerleri kazandırmaktadır.
Üretim şartnamesinde öngörülen iki ekotip vardır ve etiket üzerinde iki farklı çeşit göstergesi bulunmaktadır: klasik 'Annurca' ve onun doğrudan soyundan gelen 'Annurca Rossa del Sud', yirmi yıldan uzun bir süredir üretim alanında yaygın olan ve bitkide zaten kırmızı kabuklu meyve üretme erdemine sahip doğal mutantı.
Uzmanlara göre, özellikle organoleptik açıdan en değerli meyveler, tam rüzgarda ve az sulama ile yetiştirilen frank üzerine aşılanmış bitkilerden elde edilenlerdir. Bu elmanın şimdiye kadar ağırlıklı olarak güneyli tüketiciler tarafından takdir edilen şüphesiz organoleptik özellikleri, kısmen koruma işaretinin tanınması ve büyük ölçekli organize dağıtım kanallarına girmesi sayesinde yavaş yavaş diğer pazarları da fethediyor.
Besleyici değeri yüksek meyve sularının yanı sıra, annurche'den elde edilen likörler ve tatlılar da (tartlar ve sfogliatelle başta olmak üzere efsanevi ve geleneksel 'pişmiş elmalar') mükemmeldir. Son zamanlarda, Campania Bölgesi'nin bir gıda eğitim programı aracılığıyla, 'Melannurca Campana' PGI, Città della Scienza'yı ziyaret eden çocukların tüketimine 'dördüncü seri' ticari formunda (günlerce tazeliğini ve aromasını koruyabilen soyulmuş ve dilimlenmiş bir elmanın kapalı bir paketi) sunulmaktadır.
