Top of the World
Mały na zewnątrz, duży w środku. Miejscem pochodzenia byłoby terytorium Pozzuoli, starożytnego Puteoli, o czym donosił Pliniusz Starszy (I w. n.e.) w swoim traktacie: Naturalis historia, z nazwą Mala Orcula w odniesieniu do sąsiedniego "Orco" lub jeziora Avernus, siedziby świata podziemnego. Według innej hipotezy nazwa miałaby pochodzić od łacińskiego czasownika indulcàre, odnoszącego się do wspomnianej metody dojrzewania.
W 1583 r. Giovanni Battista Della Porta (1535-1615) w swoim dziele Pomarium, opisując owoce produkowane w puteolińskiej krainie, podaje, że: "... jabłka, które Varro, Columella i Macrobius nazywają orbiculàte, które pochodzą z Pozzuoli, mają czerwoną skórkę, tak że wydają się poplamione krwią i są słodkie w smaku, są wulgarnie nazywane Orcole". W kolejnych wiekach pojawiały się nazwy Anòrcola i Annòrcola, natomiast obecna nazwa "Annùrca" pojawia się po raz pierwszy w "Manual of Arboriculture" Giuseppe Antonio Pasquale (1876). Zbiór tych niedojrzałych jeszcze owoców należy rozpocząć około połowy września, aby nie dopuścić do ich rozkładu poprzez opadanie na ziemię jako liściastych. Natychmiast po tym rozpoczyna się faza dojrzewania zwana "arrossaménto", polegająca na wystawieniu na działanie promieni słonecznych przez 10-15 dni. Istnieją dwie odmiany Melannurca: "Sergente" i "Caporale". Pierwsza, o kwaśnym smaku, ma skórkę w żółto-zielone paski, natomiast druga, słodsza, jest czerwona z białymi kropkami. Większe owoce, które mogą ważyć do 500 gramów, tradycyjnie nazywane są "Cape "e ciuccio" (ośle głowy). W marcu 2006 r. na szczeblu europejskim nazwa "Melannurca Campana" została uznana za chronione oznaczenie geograficzne (ChOG). Jednym z typowych elementów, które z pewnością charakteryzują "Melannurca Campana" ChOG, jest zaczerwienienie jabłek na ziemi w tzw. Składają się one z małych działek, odpowiednio rozmieszczonych, aby uniknąć stagnacji wody, o szerokości nie większej niż 1,50 m, na których rozłożone są warstwy różnych miękkich materiałów: kiedyś stosowano konopie, obecnie zastąpione przez igły sosnowe, wióry drzewne lub inny materiał roślinny. Aby chronić je przed nadmiernym nasłonecznieniem, "melai" są chronione przez różnego rodzaju rusztowania. Podczas pobytu w plastrach owoce układa się w rzędach, wystawiając na światło mniej zaczerwienioną część; następnie okresowo przewraca się je i starannie selekcjonuje, odrzucając te, które są uszkodzone lub zgniłe. To właśnie ta praktyka, mająca na celu dokończenie dojrzewania owoców poprzez zastosowanie tradycyjnych metod i procedur wykonywanych całkowicie ręcznie, wzmacnia cechy jakościowe "Melannurca Campana" ChOG, nadając mu te typowe wartości, którymi nie może się pochwalić żadne inne jabłko.
W specyfikacji produkcji przewidziano dwa ekotypy, z dwoma odrębnymi oznaczeniami odmianowymi na etykiecie: klasyczna "Annurca" i jej bezpośredni potomek "Annurca Rossa del Sud", jej naturalny mutant, rozpowszechniony na obszarze produkcji od ponad dwudziestu lat, którego zaletą jest wytwarzanie owoców o czerwonej skórce już na roślinie.
Zdaniem ekspertów najcenniejsze, zwłaszcza z punktu widzenia organoleptycznego, są owoce pochodzące z roślin szczepionych na france, uprawianych w pełnym wietrze i przy niewielkim nawadnianiu. Niewątpliwe cechy organoleptyczne tego jabłka, dotychczas doceniane głównie przez konsumentów z południa, stopniowo zdobywają również inne rynki, między innymi dzięki rozpoznawalności znaku ochronnego i wejściu do zorganizowanych kanałów dystrybucji na dużą skalę.
Obok soków, o dużej wartości odżywczej, doskonałe są również likiery otrzymywane z annurche, a także desery (przede wszystkim tarty i sfogliatelle, ale także legendarne i tradycyjne "pieczone jabłka"). Ostatnio, w ramach programu edukacji żywieniowej regionu Kampania, ChOG "Melannurca Campana" jest oferowana do spożycia dzieciom odwiedzającym Città della Scienza w formie handlowej "czwartej gamy" (zapieczętowane opakowanie obranego i pokrojonego w plastry jabłka, które może zachować swoją świeżość i aromat przez wiele dni).
