Top of the World
Inne muzeum, otwarte na ciekawość młodych ludzi i wszystkich tych, którzy widzą w pociągu niezastąpione narzędzie przyszłości transportu publicznego. Pietrarsa to jedno z symbolicznych miejsc w historii włoskich kolei państwowych, most rozciągający się między przeszłością a teraźniejszością, który idealnie łączy Bayard z wyrafinowanymi i niezwykle szybkimi pociągami High Speed.Położone między morzem a Wezuwiuszem, ze spektakularnym widokiem na Zatokę Neapolitańską, Muzeum zostało utworzone, po starannych konserwatorskich pracach restauratorskich, w jednym z najważniejszych włoskich kompleksów archeologii przemysłowej: Reale Opificio Meccanico, Pirotecnico e per le Locomotive, założonym przez Ferdynanda II Burbońskiego w 1840 roku. Wyjątkowe miejsce wystawowe w panoramie kraju, które ze względu na urok pomieszczeń i bogactwo zachowanego materiału stanowi jedno z najważniejszych muzeów kolejowych w Europie. Muzeum zostało otwarte w 1989 roku. Zajmuje powierzchnię 36 000 metrów kwadratowych, z czego 14 000 jest zadaszonych. Na zewnątrz, na rozległym otwartym placu z widokiem na morze stoi wielki żeliwny posąg Ferdynanda II. Wysoka na ponad 4 metry i odlana w Opificio w 1852 roku, przedstawia suwerena, który królewskim gestem nakazuje założenie Officine i zdaje się z satysfakcją patrzeć na swoje cenne dzieło.Kolekcje są obecnie eksponowane w starych pawilonach fabryki Bourbon, w których mieściły się działy specjalizujące się w różnych procesach cyklu produkcyjnego.Pawilon ANajwiększa liczba historycznych pociągów jest eksponowana w dawnej hali montażowej. Do najsłynniejszych egzemplarzy należy reprodukcja (wykonana w 1939 r. z okazji pierwszego 100-lecia Kolei Państwowych) pociągu z lokomotywą Bayard, bliźniaka Vesuvio, który 3 października 1839 r. zainaugurował historię kolei włoskich, pokonując w ok. 10 minut pierwszy odcinek linii kolejowej półwyspu między Neapolem a Portici, z Ferdynandem II, rodziną królewską i dworem na pokładzie. Wzdłuż ścian ustawione są liczne lokomotywy parowe. Idealnie opisują one ewolucję trakcji parowej w ciągu 100 lat postępu technicznego: od pierwszych lokomotyw na parę nasyconą (np. 875), przez lokomotywy na parę przegrzaną (lokomotywy 640), aż po bardzo udany i całkowicie włoski eksperyment systemu "Franco-Crosti". Zastosowany w lokomotywach 741 umożliwiał wstępne podgrzewanie wody w kotle poprzez ekonomiczne wykorzystanie spalin. Wśród prezentowanych lokomotyw znajdują się: 290.319 z trzyosiowym tenderem, pierwsza lokomotywa, która weszła do Muzeum; potężna 477; 910 dla pociągów podmiejskich, która mogła jeździć w obu kierunkach, co pozwalało na znaczną oszczędność czasu; 835, lokomotywa manewrowa, która odniosła tak duży sukces, że zbudowano 370 egzemplarzy, czule ochrzczona przez kolejarzy mianem "Cirilla"; 740.115, jedna z maszyn, które 29 października 1921 r. przewiozły Nieznanego Żołnierza z Aquilei do Rzymu. W pawilonie prezentowane są również lokomotywy na prąd zmienny trójfazowy, prawdziwi pionierzy pierwszych i ważnych elektryfikacji w północnych Włoszech.Pawilon B i C (dawny wydział kotłów i pieców)W pawilonie B i C, w którym mieściła się kotłownia i piece, wystawione są obecnie wagony i pojazdy szynowe. Ważnym przykładem jest wagon 10 pociągu królewskiego zbudowanego przez Fiata w 1929 roku z okazji ślubu Umberta II Sabaudzkiego z Marią Józefą Belgijską. Wagon, który w 1946 roku stał się "prezydencki", został przekazany do Muzeum w 1989 roku przez Francesco Cossiga. Należała do jedenastu wagonów Pociągu Królewskiego i wyróżnia się bogactwem wyposażenia wnętrza: w salonie znajduje się ośmiometrowy mahoniowy stół z dwudziestoma sześcioma miejscami. Sufit jest inkrustowany złotymi liśćmi i medalionami z herbami czterech republik morskich. W Pawilonie C wystawiono jeszcze pięć wagonów: mieszany wagon trzeciej klasy i bagażowy; zabytkowy trzyosiowy wagon pocztowy; pojazd służbowy używany do próbnych jazd lokomotyw dopiero co wyremontowanych w Pietrarsie; wagon do transportu więźniów; wagon Centoporte pierwszej, drugiej i trzeciej klasy, typowy wagon FS, który był używany w prawie wszystkich kategoriach pociągów. Po nich pojawiły się cztery Littorine. Zbudowane w licznych jednostkach, z pewnością zaznaczyły się w historii włoskich podróży. Wśród innych pojazdów prezentowany jest wagon elektryczny E.623 "ex Varesina" oraz trzy lokomotywy prądu stałego, w tym E.626, "wszechstronny", który służył na całej sieci krajowej na czele zarówno długich pociągów towarowych, jak i pasażerskich, lokalnych lub bezpośrednich.Hale D, E i F (dawny wydział kuźni, centrum sprężyn, rury kotłowe)HALA D - sektor lokomotyw spalinowych. W tym pomieszczeniu eksponowanych jest pięć lokomotyw spalinowych. Pierwsza z nich to D.342.4011, zbudowana przez Ansaldo/Bredę z przekładnią hydrauliczną, która przyczyniła się do likwidacji trakcji parowej na niektórych liniach. Później preferowano przekładnię elektryczną, lepiej dostosowaną do nachylenia linii sieci drugorzędnej FS, reprezentowaną w Pietrarsie przez lokomotywę D.341.1016. Sekcję spalinową uzupełniają trzy inne lokomotywy manewrowe, w tym 207, nazywana podeszwą, ponieważ została zredukowana do prostej, cienkiej kabiny spoczywającej na czterech małych szynach.PAWILON E - Sala kinowaHALA F - sekcja narzędzi warsztatowych. Zachowały się tu niektóre z kolosalnych maszyn i narzędzi dawnych warsztatów: kalander, którym wyginano mocne blachy żelazne; wiertarka, którą wiercono otwory w korowodach lokomotyw; dwa ogromne młoty, niegdyś napędzane parą, a potem sprężonym powietrzem.Hala G (dawny wydział tokarski)Ten pawilon, najstarszy budynek w kompleksie, został zbudowany w 1840 roku. Znany jest pod przydomkiem "Katedra" ze względu na imponujące i wspaniałe spiczaste łuki, które nadają mu uderzający i majestatyczny wygląd. Znajdują się w niej liczne modele pociągów, w tym Bayard, jedna z pierwszych włoskich lokomotyw, E.432, trójfazowa lokomotywa na prąd zmienny, E.428, lokomotywa na prąd stały o napięciu 3000 V, wyposażona w osiem silników i osiągająca maksymalną prędkość 130 km/h, pociąg elektryczny ALe 880, którego prototyp został zbudowany w 1937 r., charakteryzujący się aerodynamicznym profilem przedniej kabiny i wyposażony na drugim końcu w drzwi międzykomorowe umożliwiające pasażerom przejście między wagonami, D.443, którego prototyp został zbudowany w 1966 r. z myślą o wykorzystaniu na liniach niezelektryfikowanych jako zamiennik przestarzałych parowozów, D.245, lokomotywa spalinowo-hydrauliczna, wykorzystywana do manewrów na podwórkach jako zamiennik starszych lokomotyw.W pawilonie wystawione są modele i różne obiekty kolejowe, w tym: słynna makieta trzystu pociągów o długości 18 metrów i szerokości ponad 2 metrów; stare podwójne szyny grzybkowe, spoczywające na orzechach z kamienia lawowego, stosowane na starych kolejach przed przyjęciem nowocześniejszych podkładów. Na wystawie znajdują się również liczne przedmioty i maszyny z rozebranych promów. Między innymi kilka modeli promów z floty FS.
