Opactwo San Mercuriale

Opactwo San Mercuriale to Opactwo, które znajduje się na Piazza Aurelio Saffi w centrum Forli. Jest to najbardziej znany budynek w mieście i jeden z symboli całej Emilii-Romanii i ma godność bazyliki minore.Il kompleks religijny, który powstał na starszej działce (V w.), składa się dziś z kościoła z trzema nawami w stylu romańskim (XII), imponującej dzwonnicy Lombardii (1178) i XVI-wiecznego klasztoru, całkowicie przebudowanego w 1940 roku. Ale w starożytności był właścicielem klasztoru, cmentarza i "gościnnego" przyjęcia pielgrzymów. "San Mercuriale" wychodzi na główny plac miasta, w samym sercu historycznego centrum, ten sam obszar, który tysiąc lat temu był "Campo del Abbate", za gałęzią rzeki Rabbi, która oddzielała ją od Urbe. Nic lub prawie, historycznie wiarygodne, nie istnieje pierwotny budynek, który w V wieku. Wiele wiadomości, które dziś mamy na jego temat, odnosi się do tradycji i konfrontacji z homologicznymi sytuacjami w niesamowitej historii, świętej i architektonicznej, włoskiego Półwyspu. Historia "San Mercuriale" jest usiana ważnymi i złożonymi wydarzeniami, wydarzeniami religijnymi, politycznymi, społecznymi i architektonicznymi, które towarzyszyły ewolucji miasta Forli od ponad 1500 lat. Obecnie kompleks składa się z kilku obszarów, które zostały dodane w czasie, Inne części zostały zburzone przez alianckie pożary i bombardowania, najbardziej brutalne z 24 sierpnia 1944 roku. Kościół, ceglany w charakterystycznym kolorze czerwonym forlivese, pochodzi z fasadą w stylu romańskim "w chwilach", podzielony na trzy części według trzech nawy wewnętrznych, z centralnym szerszym niż boczne. NAWA Środkowa jest wzmocniona dwiema przyporami ograniczającymi łukowate zagłębienie, w którym znajduje się rozeta, obramowanie i Marmurowy portal. Elewacje naw bocznych obie są zajęte łukiem, Pozostałe sterczą dawnymi nawami. Fasada i Dzwonnica mają ceglane wykończenie: łuki wsparte na kolumnach na elewacji, gzymsy pionowe i poziome na dzwonnicy. Wewnątrz kościoła znajduje się bazylika z 3 nawami oddzielonymi kolumnami i ceglanymi kolumnami. Ponieważ podłoga nawy centralnej jest wyraźnie nachylona w kierunku absydy, NAWA wydaje się znacznie bardziej smukła niż w rzeczywistości. Pierwotnie, przed absydą, stało, około 5 Metrów wysokości, prezbiterium, nachylone w przeciwnym kierunku. W prawej ścianie znajduje się pomnik pogrzebowy poświęcony Barbarze Manfredi. Pomnik został zbudowany w latach 1467 i 1468 przez rzeźbiarza fiesolano Francesco Di Simone Ferrucci. Po raz pierwszy umieszczony w kościele San Biagio, gdy Kościół został zniszczony przez alianckie bombardowanie, pomnik pogrzebowy został odrestaurowany wraz ze śmiertelnymi szczątkami młodej Barbary Manfredi i umieszczony w San Mercurial w 1947 roku. Do drzwi prowadzących do klasztoru umieszczony jest owal namalowany przez Giacomo lapę. Owal przedstawia San Mercuriale, w białych szatach z bogatym różowym i złotym piviale i mitrą na głowie. Święty jest przedstawiany w akcie błogosławieństwa obrazu miasta, który przedstawia mu Anioł. Następnie następuje pierwsza kaplica, która nazywa się "del Palmezzano". Freski kaplicy są stanem pogorszenia i trudno to opisać. Wydaje się jednak, że reprezentują wskrzeszenie Druzusa i kolejny odcinek. Zostały odkryte w 1913 roku. Na ołtarzu kaplicy poczty łopaty, dzieło tego samego dworca kolejowego z wizerunkiem Madonny z Dzieciątkiem wśród świętych Jana Ewangelisty i Katarzyny Aleksandryjskiej, a na arkuszach filarów, Świętych Apostołów Piotra, Pawła, Stefana i Mercurial. Łopata pochodzi z 1510 roku, a więc wspólnie z dwoma innymi łopatami Palmezzano obecnych wewnątrz kościoła. Na końcu nawy na ceglanym fundamencie umieszczony jest kamienny krzyż ozdobiony oburącz, po jednej z każdej strony krzyża. Jedna ręka jest otwarta, a druga na znak błogosławieństwa. Krzyż jest mało prawdopodobne, aby datowane, jednak od wczesnego średniowiecza. W lewej nawie znajduje się fragment fresku przypisywanego Wilhelmowi Dei organa. Można również wspiąć się do kaplicy Najświętszego Sakramentu, dekoracje z licznych dzieł liczenia (w tym krucyfiks między santi Giovanni Gualberto i Maria Magdalena dworca kolejowego), a do kaplicy, żelazka, wystrój marmurowy Jacopo Bianchi (1536) i Ołtarz Niepokalanego Marka dworca kolejowego. NAWA Środkowa nakryta jest sklepionym stropem, w ciągu wieków kilkakrotnie przebudowywana i przebudowywana, natomiast przedłużenie apsydy ma sklepienie beczkowe. W prawej nawie znajduje się woda, która kiedyś służyła jako źródło chrztu. Jest zbudowany z lokalnego kamienia i ma sześciokątny kształt. Na ścianach obu naw znajdują się 23 lunety z freskami pochodzącymi z klasztoru, z którego zostały przeniesione w pracach z pierwszej połowy XX wieku. Ocalałe lunety (pierwotnie było ich trzydzieści, ale siedem zostało utraconych) przedstawiają sceny z życia San Giovanni Gualberto, założyciela vallombrosani, i są przypisywane Livio Modigliani. W prezbiterium znajduje się kilka płatów chaotyczne, w tym Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (1632) w Rutilio Manetti, a Drewniany chór XVI wieku, katedra Aleksandra Begni z Bergamo.