ożliwe opactwo benedyktyńskie San Vincenzo al Volturno znajduje się około dwóch kilometrów od źródła rzeki o tej samej nazwie, w korzystnym położeniu na żyznej równinie Rocchetta, bronionej przez pasma Mainarde i Meta od zachodu oraz masyw Matese od południa. O wydarzeniach w klasztorze informuje nas Chronicon Vulturnense, iluminowany kodeks spisany w 1130 roku przez mnicha o imieniu Jan, który z kolei korzystał z wewnętrznych źródeł klasztornych z VIII-XI wieku. Założenie klasztoru datuje się, według Chroniconu, na początek VIII wieku i było spowodowane przez trzech szlachciców z Benevento, Paldo, Thassos i Tato, i ich poszukiwaniem miejsca, w którym mogliby poświęcić się życiu ascetycznemu. Wybrany obszar był uczęszczany już w późnym okresie rzymskim, o czym świadczą pozostałości kościoła i miejsca pochówku z V-VI wieku n.e.Szczególnie ważnym momentem dla wspólnoty klasztornej był rok 787, kiedy to Karol Wielki oddał klasztor pod swoją bezpośrednią opiekę, wydając przywilej zawierający zwolnienia podatkowe i sądowe oraz upoważniający wspólnotę do wybierania własnego opata bez ingerencji innych władz kościelnych. Znaczenie opactwa wynikało z jego pozycji jako placówki, na granicy między lombardzkim księstwem Benewentu a ziemiami podbitymi przez Franków, i zostało podkreślone w 849 r., kiedy to po podziale księstwa Benewentu na terytoria podległe Salerno i Benewentu, klasztor św. Wincentego al Volturno pozostał jednostką autonomiczną, podlegającą bezpośrednio władzy cesarskiej.Moment wielkich trudności dla wspólnoty klasztornej nastąpił w drugiej połowie IX wieku w związku z ruchami Saracenów, które zaowocowały atakiem w październiku 881 roku, zakończonym pożarem, który poważnie zniszczył klasztor; po tym wydarzeniu ocalali mnisi zostali zmuszeni do schronienia się u lombardzkich książąt Kapui. Dopiero pod koniec X wieku klasztor został odbudowany dzięki pomocy cesarzy niemieckich, Ottona II i Ottona III. Pod koniec XI wieku, ze względu na zagrożenie normańskie, klasztor został przeniesiony wzdłuż prawego brzegu Volturno w bezpieczniejsze i łatwiejsze do obrony miejsce (tzw. "San Vincenzo Nuovo"). W wiekach XIII-XV zespół klasztorny i jego posiadłości ziemskie (rozciągające się na Molise, Abruzję, Latium, Kampanię, Basilicatę i Apulię) zaczęły niszczeć i rozpadać się, a w 1699 r., na polecenie ostatniego opata, Innico Caracciolo, przeszły pod jurysdykcję opactwa Montecassino.
