Pałac Królewski w Casercie to pałac królewski, z przyległym parkiem, znajdujący się w Casercie. Jest to największa rezydencja królewska na świecie.Pałac Królewski w Casercie został zbudowany na zlecenie króla Neapolu, Karola Burbońskiego, który zachwycony pięknem krajobrazu Caserty i pragnąc zapewnić godną siedzibę dla rządu stolicy Neapolu i jego królestwa, chciał zbudować pałac, który mógłby się równać z wersalskim. Początkowo zakładano, że pałac zostanie zbudowany w Neapolu, ale Karol Burbon, świadomy znacznej podatności stolicy na ewentualne ataki (zwłaszcza od strony morza), pomyślał o zbudowaniu go w głębi lądu, w okolicach Caserty: miejscu bezpieczniejszym, a jednocześnie niezbyt odległym od Neapolu.Po odmowie Nicoli Salviego, którego trapiły poważne problemy zdrowotne, suweren zwrócił się do architekta Luigiego Vanvitellego, który w tym czasie pracował nad renowacją bazyliki w Loreto na zlecenie państwa papieskiego. Karol Burbon uzyskał od papieża pozwolenie na zlecenie artysty, a w międzyczasie zakupił potrzebny teren, na którym stał XVI-wieczny pałac rodziny Acquaviva, od ich spadkobiercy księcia Michelangelo Caetani, płacąc za niego 489 343 dukaty, sumę, która, choć ogromna, była z pewnością mocno przeceniona: Gaetani, zresztą, już wcześniej doznał konfiskaty części swojego dziedzictwa za antyburbońską przeszłość.Luigi Vanvitelli, architekt pałacuKról zażądał, aby projekt obejmował oprócz pałacu także park i układ otaczających go terenów miejskich, z zasilaniem z nowego akweduktu (Acquedotto Carolino) biegnącego przez sąsiedni kompleks San Leucio. Nowy pałac miał być symbolem nowego państwa Burbonów i manifestować potęgę i wspaniałość, ale także być wydajny i racjonalny.Projekt był częścią szerszego planu politycznego króla Karola Burbońskiego, który prawdopodobnie chciał również przenieść do nowego pałacu część struktur administracyjnych państwa, łącząc go ze stolicą Neapolem monumentalną aleją o długości ponad 20 km. Plan ten został jednak zrealizowany tylko częściowo; nawet sam pałac królewski nie został ukończony z pierwotnie planowaną kopułą i narożnymi wieżami.Vanvitelli przybył do Caserty w 1751 roku i natychmiast rozpoczął projektowanie pałacu, zlecając mu uczynienie go jednym z najpiękniejszych w Europie. 22 listopada tego samego roku architekt przedłożył ostateczny projekt do zatwierdzenia królowi Neapolu. Dwa miesiące później, 20 stycznia 1752 roku, w dniu urodzin króla, podczas uroczystej ceremonii w obecności rodziny królewskiej, ze szwadronami kawalerii i dragonów wyznaczającymi obwód budynku, położono kamień węgielny. Moment ten przypomina fresk Gennaro Maldarelli na sklepieniu Sali Tronowej.Faraoniczna praca, której zażądał od niego król Neapolu, skłoniła Vanvitellego do otoczenia się cennymi współpracownikami: Marcello Fronton dołączył do niego w pracach nad pałacem, Francesco Collecini w pracach nad parkiem i akweduktem, natomiast Martin Biancour, z Paryża, został mianowany głównym ogrodnikiem. W następnym roku, kiedy prace nad pałacem były już mocno zaawansowane, rozpoczęto budowę parku. Prace trwały w sumie kilka lat, a niektóre detale pozostały niedokończone. W 1759 roku Karol Burbon z Neapolu wstąpił na tron Hiszpanii (pod imieniem Karola III) i wyjechał z Neapolu do Madrytu.
