Top of the World
Pomigliano kentsel ve endüstriyel kompleks inşa köy yeni vakıf ve işçi sınıfı mahalleleri, kentlerin yapı pratik, İtalya,gutting gibi örnekler çapında yaygın değildi, kesin değil, sadece konut, aynı zamanda siyasi ve propaganda ihtiyacı tarafından motive, köy ve kırsal belediyeler, inceltme her zaman faşist dönemde yürütülen kentsel ve mimari müdahalelerin uzun bir dizi sonuç oluşturdu. Pomigliano'daki mimari ve kentsel dönüşümler aslında faşist ideolojiyle açık bir tezat oluşturan önde gelen aydınları da içine alan Napoli ve eyaletinki gibi bir alanda faşist devletin varlığını kutsallaştırmayı amaçlıyordu.Alfa Romeo'nun inşasından sonra ve 1942'deki ana planın onaylanmasından sonra, Pomigliano'daki kentsel yerleşimin inşasına başlandı. maestranze.La faşizmin benimsediği rasyonalist kent planlama tekniği, paralel ve dik çizgilerin (cardo ve Decumanus) üst üste binmesine dayanan katı bir dama tahtası tahsisi öngörüyordu.. Pomigliano söz konusu olduğunda, ondokuzuncu yüzyıldan kalma işçi sınıfı bir köyden ya da sosyal bir Şehirden söz edemeyiz, daha az yeni şehir, Torino'da olduğu gibi fabrika kentinde tanımlanana kadar orijinal çekirdeği yutmaya geldi. Pomigliano'nun Yerleşim Bölgesi, işçiler ve çalışanlar için konut sağlayan binalardan oluşan kentsel yerleşim yeriydi. Colleferro'da yapılana benzer şekilde, bizim tarafımızdan üç tip konut inşa edildi: yöneticiler için villalar,çalışanlar için evler ve işçiler için konutlar. Yerleşim alanı, hava durumunda sakinleri korumak için bina inceltme ihtiyacından çok, sanayi kompleksinden ve antik kent çekirdeğinden çok farklıydı ve ayrılmıştı raids.In sanayi yerleşiminin güneyinde yer alan geniş konut alanı, ilk inşa edilen dört bloğu hemen belirliyoruz 1940 yılında. Bunlar, avluda yaklaşık 90 m2'lik bireysel bir sebze bahçesinin ilişkilendirildiği, işçiler için 552'si 600 konuttan oluşan bir tutarlılığa sahip, gerçek bir ruralite ifadesi olan binalardır. İşten sonra Bahçe olarak adlandırılan Ev Bahçesinin karlı kullanımı, kiracı ile kiracı arasında güçlü bir sevgi bağı olarak kabul edildi. luogo.Il Daha sonra Yeşil-ikamet ilişkisi, genel olarak Avrupa'da yayılan yeni şehir fikri projesinin temel bileşenlerinden biri haline geldi. Bahçe kentleri sadece tarihi kente estetik bir alternatif sunma ihtiyacına cevap vermekle kalmadı, aynı zamanda asgari kentleşme maliyetleri ile arazi kullanımında maksimum rasyonelleşmeyi sağladı. Pomigliano'nun müdahalesi, özellikle, hem tip-morfoloji hem de projenin büyüklüğü açısından, yirmili ve otuzlu yıllarda Hollanda ve Almanya'da inşa edilen ünlü mahkeme bloklarıyla karşılaştırılabilir. Palazzine adı verilen yeni bölgenin dayanak noktası, ana yol eksenleri viale Alfa ve via Terracciano'nun kesişimi ile temsil edildi ve temsil edildi; işçilerin mahallelerini oluşturan binaların gövdesi viale Alfa'ya paralel uzanıyordu. Bu ev grubu, doğrusal tipte, düz binalara sahip ve yolun kenarında düzenlenmiş, her bir elemanın arka tarafı sebze bahçesi olarak kullanılan yeşil bir alana bakacak şekilde, ikişer ikişer gruplandırılmış sekiz paralel elemandan oluşan toplu çözümler içeriyordu. Çalışanlar için daireler, sekiz binanın her birinin önünde bulunuyordu ve işçilere yönelik konutlardan sadece yatak başlığı konumunda değil, aynı zamanda iç kompozisyonda ve benimsenen üslup seçimlerinde de farklıydı.Her bina sadece üç kattan oluşuyordu ve on girişi vardı. Giriş kapıları ilkokulu estetik rigor gelen binalar çıkarır sadece sanatsal imtiyaz kabul, pişmiş toprak kiremit sayesinde, bilinmeyen bir yazar, her kapıya yerleştirilmiş ve tasvir eden işçiler fabrikada yaptıkları işin önemli anları tasvir edilebilir.Pomigliano yöneticiler için uzman teknisyenler ve villalar için ev ev sahipliği ayrılmış alan, fiziksel olarak hiyerarşik düzen, gerek siyasi ve kurumsal organizasyon için fonksiyonel göre ayrılmıştır. Bu düzene sadece sıkı sıkıya saygı duyulmakla kalmadı, aynı zamanda en mütevazı sınıflar arasında aşağılanma yaratmadan herkese açıktı.Rasyonalist faşist mimari özellikle toplumsal işlevi olan binaların yapımında kullanıldı: müze, yuva, otel, şirket Okulu, ofis binası, 1936'da inşa edilmiş olan yeni Circumvesuviana istasyonu ve çalışanlar için spor ve eğlence ekipmanları. 1939 Pomigliano Şehir Planının yazarı Milanlı mimar Alessandro Cairoli, yerleşim bölgesinin kentsel yerleşimi için Alman okuluna, çalışanların evlerinin başkanları ve kreş için yapılandırmacı olanlara ve işletme okulu için yirminci yüzyıl Roma'sına bakan üslup bakımından heterojen çözümler önerdi.İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, Güneydeki faşizmin tek sanayi kolonisi modeli olan sanayi kentinin inşası kesintiye uğradı.Şu anda faşist Pomigliano sistemi, yalnızca kentsel yol dokusuyla ve kalan binaların orijinal karakteristik fizyognomisini koruduğu, bugün etrafına inşa edilmiş yoğun yapı dokusuyla gizlenmiş birkaç iz ile tanınabilir. (Pomigliano D'arco-Basile'nin tarihine dayanarak, Esposito)
