Top of the World
Şeytanın sarayı Napoli'de: işte efsane "
1409 yılında Napoli kralı Ladislao'nun sekreteri Antonio Penne tarafından yaptırılmıştır. Efsaneye göre Penne, şehre gelir gelmez bir kıza aşık olmuştur. Bu - zaten başkaları tarafından flört edilen - ona sadece bir gecede bir saray inşa edebilirse onunla evleneceğini söyledi.
Böylece, girişimde başarılı olmak için Antonio Penne, yazılı bir sözleşme karşılığında ruhunu doğal olarak talep eden şeytandan yardım istedi. Ancak bir madde vardı: Penne, ancak şeytan inşa edilecek binanın avlusuna saçacağı buğday tanelerini saymış olsaydı, ruhundan vazgeçerdi.
Bina inşa edildikten sonra "test" zamanı geldi. Avluya saçılmış tüyler, buğday değil, aynı zamanda zift: buğday taneleri şeytanın eline yapıştı ve o sayamadı. Bu noktada kahraman haç işareti yaptı ve bu jest şeytanın battığı bir uçurum açtı. Bir kuyu şimdi kapalı, ancak antik ve harika Napoliten Rönesans sarayını ziyaret edenler tarafından hala görülebiliyor. Antonio di Penne (veya Penne), zengin bir orta sınıf aileden, Abruzzo'daki Penne kasabasından geldi. Sekreter, Anjou Durazzo Kralı Ladislao'nun özel danışmanı ve "emperyal noter" idi. İlk kesin haber, Kral Ladislao'nun sekreteri olduğu Haziran 1391'e kadar uzanıyor; 1399'da kraliyet imtiyazlarının derleyicisi olarak atanmasını aldı, 1403'te "Avusturya Dükü William ve Giovanna Durazzo (gelecekteki Kraliçe Giovanna II) arasındaki evlilik için vekaletname düzenlemeye yetkili bir imparatorluk noter apostoliğiydi". Saraydaki prestiji o kadar yüksekti ki, Angevin soylularının münhasır yeri olan Santa Chiara'da kendi cenaze anıtını dikme yetkisini aldı, aynı zamanda sarayı inşa etmekle de tanınan mimar il Baboccio. Sağdaki ikinci şapelde lahit yer alırken, cenaze anıtını, kubbe yapısını ve aslanların üzerine oturan iki sütunu bugün bile hayranlıkla seyredebilirsiniz. Penne sarayı, "Angevin-Durazzo" dönemi sivil mimarisinin tek kanıtıdır. Yer seçimi tesadüfi değildi: Dükalık çağının tepesi, tepeden gelen sularla, sağlıklı havayla ve sel tehlikesinden uzaktı. Ayrıca, tepenin dışındaki yol yüzeyinin mevcut olanın yaklaşık 5 metre altında olduğu da belirtilmelidir. Binanın yan eğimi Napoli'de "Pennino" (yamaç) olarak adlandırılır: bir depoya dönüştürülmüştür, bu nedenle "Santa Barbara'nın basamakları" olarak adlandırılır ve Aragonlular sular altında kalmadan önce denize bakan Sedil di Porto üzerinden antik yola çıkar. bankaları uzaklaştırdı. 1406, kemerin üzerindeki levhadan da anlaşılacağı gibi, sarayın yapım yılıdır: "Kral Ladislao'nun saltanatının yirminci yılı ..." "XX anno regni regis Ladislai sunt domus haec facte nullo sint türbin fracie mille fluunt magni bistres centum quater anni ”(tam olarak 1406), üç küçük tüyün mührü ile; ithaf, Anjou-Durazzo'nun evinin arması ile tek bir blok oluşturur. Sarayın kraliyet ailesinin silahları ve sembolleriyle süslenmesine ilişkin egemen imtiyaz ve Penne armasının onaylanması, Penne ailesinin ebedi korunması anlamına geliyordu. Cepheye bakıldığında, malzemeler arasındaki kromatik ilişki dikkat çekicidir: Piperno'nun "tatlı dağ taşı" ile değişen kesme taşı, aslında trakit olan "piperin tüf" olarak adlandırılır: küllü sarımsı renkli kompakt kaya. Alınlık, birinci sırada Kral Ladislao'nun tacı ve altta sırayla Kudüs Haçı, Mallorca'nın hanedan arması (kutuplar) ve Durazzo hanesinin şeritleri ile "gösterişli gotik" olarak adlandırılan kemerlerden oluşur. Kesme taşı çerçevesinde, Kral Ladidslao'nun onuruna, Angevin zambaklarının hakim olduğu üç sıra halinde ailenin "tüy" sembolünü yedi sıra halinde görebilirsiniz, Angevin armasını içeren söz konusu plak, alçaltılmış kemere bakmaktadır. "boyunduruk" denir. Kemerin ortasında, Antonio Penne'nin dini ve batıl inançlı ruhunu temsil eden bir kompozisyon vardır: ışınların (ilahi ışık) iki eli ile Martial'in iki ayeti (nazardan korunma) kazınmış bir kurdele tutan iki elle çıktığı stilize bulutlar. ) "Avi Ducis Vultu Sinec Auspicis Isca Liberter Omnibus Invideas Nemo Tibi" (Sizler, yüzünü çevirmeyen ve buna (saray) ya da haset etmeyenler, herkesi kıskanırlar, kimse sizi kıskanmaz). Kapı meşe ağacından yapılmış olup, yüzyıllar boyunca tahrif edilmiş olmasına rağmen, Gotik dönemden kalma orijinal kemerlerden oluşan, çelik uçlu, "peroni" adı verilen demir çivili işçiliğin tek örneğidir. Kapıdan sonra, bugün hala kısmen korunmuş güzel bir bahçeye sahip, beş kemerli güzel bir revakla zenginleştirilmiş bir iç avluya girilir. Başlangıçta, yaklaşık kırk at ve altı araba için on altı ahır avluya bakarken, görkemli revak Roma dönemine ait heykellerle süslenmişti, hepsi daha sonra 1740'ta yeniden şekillendirilmiş ve hamal evinin inşası ve kaleyi desteklemek için dikilmiş duvarlar tarafından gizlenmişti. yüksekliği ve duvarda sadece izinin kaldığı "Muhteşem Kemer". Birinci kattaki dairede, biri revakaya, diğeri ise parka açılan bir avluya bakan, tümü freskli tavanlara sahip iki salon vardı. Avluda, binanın seviyesinin altında bulunan mahzenlere giden sarmal bir merdiven vardı, bu mahzenlerden Santa Barbara'nın basamaklarında bulunanlardan sağ çıktılar, bu yoldan şimdi duvarlarla çevrili ve zar zor algılanabilen iki girişten erişilebilirler. . Bir piperno merdiveni, piperno korkuluklu geniş bir terasın bulunduğu ikinci kata çıkıyordu. 2002'de Campania Bölgesi, binayı sahibi olan ve onu bir oda ve kahvaltıya çeviren özel bir sahibinden 10 milyar lirete satın aldı. Bina daha sonra 2004 yılında Doğu Üniversitesi'ne kullanılmak üzere ödünç olarak satıldı. Proje, laboratuvarları, seminer ve konferans salonları, öğrencilere yönelik hizmetleri olan bir üniversite merkezinin inşasını içeriyordu. Binada gecekonduların bulunması nedeniyle binanın restorasyon çalışmaları bir türlü başlatılamadı.
