Parque Arqueolóxico Natural de Longola

O parque arqueolóxico de Longola é un dos tesouros escondidos de Campania. O seu descubrimento produciuse por pura casualidade en novembro de 2000, cando se identificaron moreas de terras residuais nun vertedoiro entre Sarno e San Valentino Torio. Este terreo contiña restos cerámicos, faunísticos e de madeira da época protohistórica. Tras informar á Superintendencia Arqueolóxica de Pompeia, un equipo de arqueólogos coordinado pola doutora Caterina Cicirelli comezou a escavar a zona.Durante as escavacións descubríronse achados de extraordinaria importancia, entre eles unha serie de asentamentos superpostos entre si, que datan da fase avanzada da Idade do Bronce Medio ata principios do século VI. a.C., atribuída ao pobo sarrastiano. Grazas a este descubrimento, foi posible salvar a brecha de coñecemento entre as fases da Idade do Bronce e a fundación de Pompeia.O asentamento, que probablemente tería a función de porto fluvial ás beiras do río Sarno, caracterizábase por moitos pequenos illotes artificiales, encaixados nunha malla de canles de varios tamaños, bordeados por sistemas de terraplén/contención articulados formados por de varias aliñacións de pilotes e tablestacas introducidas verticalmente no chan e/ou dispostas horizontalmente. A madeira sacada á luz atopábase nun excelente estado de conservación e atopáronse restos de cabanas e algunhas embarcacións.A partir do descubrimento de restos paleobotánicos e paleofaunísticos púidose reconstruír o contexto ambiental caracterizado pola presenza de carballeiras e abundante fauna, entre os que se atopan xabarís, osos, corzos, corzos, etc. Os veciños tiñan un bo coñecemento de enxeñaría hidráulica e un coñecemento dos materiais que se podían empregar para construír vivendas. A superficie dos illotes fora recuperada e levantada varias veces ao longo dos séculos mediante diferentes técnicas. O descubrimento de numerosos obxectos semielaborados de uso común e os residuos de transformación relacionados como bronce, ferro, ámbar e pasta de vidro, confirmaron a aptitude desta comunidade no procesado destes materiais e no intercambio de bens de prestixio.Os estudosos fan a hipótese de que a zona quedou abandonada por mor dunha enchente que se produciu a principios do século VI. B.C. e que precisamente desta migración combinada coa dos habitantes do alto val do Sarno puideron nacer as antigas cidades de Pompeia e Nuceria. O parque arqueolóxico de Longola representa polo tanto un testemuño único da vida e da cultura destas antigas comunidades.