Swój obecny pokrój przybrał dopiero pod koniec XVIII wieku, wraz z budową porządku doryckiego.Palazzo Salerno (koniec XVIII wieku), Palazzo della Prefettura (1815), oraz malowniczy portyk hemikularnyPortyk, zbudowany w 1809 r. przez Joachima Murata, został uzupełniony w centrum, kilka lat później, przez monumentalną bazylikę św. Franciszka z Paoli, wzniesioną na polecenie Ferdynanda I, w ramach wypełnienia przysięgi o rekonkwiście królestwa Neapolu. Kościół dominuje nad placem swoją imponującą neoklasyczną fasadą - wzorowaną na Panteonie w Rzymie - i wielką kopułą, która wznosi się nad wysokim cylindrycznym bębnem.Przed fasadą kościoła znajduje się pronaos z sześcioma kolumnami i dwoma jońskimi pilastrami, zwieńczony trójkątnym tympanonem. Po przeciwnej stronie, w kierunku morza, plac jest wspierany przez Pałac Królewski, zbudowany w latach 1600-02 przez Domenico Fontana na zlecenie wicekróla Ferrante di Castro. Fasada na placu pochodzi z pierwotnej konstrukcji - choć arkady portyku były na przemian wypełniane przez Vanvitellego, z powodów statycznych, pod koniec XVIII wieku - oraz z dziedzińca honorowego. Pozostała część pałacu została najpierw przekształcona przez Joachima Murata i Karolinę Bonaparte z dodaniem neoklasycznych dekoracji i wyposażenia, z których część pochodziła z Tuileries, a następnie została odrestaurowana, po pożarze, przez Ferdynanda II, który wzbogacił monumentalną klatkę schodową o dekoracje i stworzył wiszący ogród na południowym froncie (1837).W centralnym punkcie eliptycznego placu znajdują się dwa konne posągi z brązu Karola III Burbońskiego, protoplasty dynastii - dzieło Antonio Canovy - i Ferdynanda I, jego syna. Szczególnie malowniczy jest widok na Wezuwiusza - na zdjęciu nawet białego od śniegu - ujętego w ramy pomiędzy Pałacem Królewskim a Pałacem Prefektury.
