W najwyższym punkcie pięknej średniowiecznej wioski Tolfa znajdują się ruiny zamku Rocca, zbudowanego na rozkaz rodziny Frangipane, która osiedliła się na terytorium tolfetano w XIV wieku naszej ery. Via della Rocca, droga na szczyt wzgórza, całkowicie pod górę, jest szczególnie imponująca. Wąskimi uliczkami starożytnej wioski Tolfa dotrzesz na szczyt otoczony pięknymi ogrodami otaczających domów. Gwarantujemy, że gdy dotrzesz na szczyt, wspaniała panorama, która otworzy się przed tobą, usunie wszelkie ślady zmęczenia i potu z czoła! Historia twierdzy jest nieuchronnie związana z historią Tolfy. Początkowo zakładano, że jako zamek, siedziba rodziny, Frangipani, przez długi czas, ze względu na swoją dominującą pozycję, zatrudnił jako funkcję kontroli wieży, jak na strzelnicy, nawet znajduje się mały cmentarz w XIX wieku. Tolfa rozwinęła się wokół twierdzy w 1000 roku. Z aktu podporządkowania Corneto (dziś Tarquinia) wydaje się, że zamek i okoliczna wieś nazwano Tolfavecchia lub Tulfa Veteris, aby odróżnić się od innego zamku, który został nazwany Tolfanova. W 1448 r.przeszedł do gałęzi starożytnego rodu Frangipanów, którzy wyremontowali zamek. W 1461 r., po odkryciu pobliskich jaskiń ałunu, terytorium Tolfa stało się przedmiotem ostrej debaty. W 1469 Papież Paweł II kupił całe Lenno i od tego czasu Castellani byli papiescy. Na początku XVI wieku, po szlachcic Sieny imieniem Augustin Chigi, pozbawił go artylerii (przeniesione do Porto Ercole i Talamon) również zaprzestał konserwacji zamku z późniejszym rozpadem. Ostatni bastion obrony przez wiele stuleci, Rocca udało się chronić lud tolfetański nawet przed armią napoleońską. W rzeczywistości oparł się inwazji Francuzów w 1798 r., reprezentując ostatni bastion obronny do 14 marca 1799 r., kiedy został ostatecznie zniszczony wraz z większością średniowiecznych domów w kraju. Zamknięci wśród ruin starego zamku tolfetanie, którzy zbuntowali się przeciwko francuskim najeźdźcom, nazywali się bandytami. Dziś twierdza jest typową średniowieczną fortecą. Z pierwotnego zamku pozostaje tylko zamek cylindryczny, chroniony wewnątrz ścianek zębatych i część korpusu centralnego, która miała mieć co najmniej trzy piętra wysokości. Rozpoznajesz obecność piwnicy z boazerią, dużego centralnego salonu na parterze pokrytego rejsem i górnego piętra, przypuszczalnie niektórych wstawek na szczycie ściany zewnętrznej.
