Sanktuarium na Rozbitej Górze

Kościół Świętej Trójcy został zbudowany w XI wieku.Przylegał do niego klasztor benedyktyński. Po krótkim okresie zależności od instytutu SS.ma Annunziata, przeszedł pod jurysdykcję klasztoru S. Angelo w Planciano jako folwark. W XV wieku na głazie, który oderwał się od skały i spoczął na centralnej szczelinie, zbudowano kaplicę poświęconą Krucyfiksowi. Za czasów Karola V wybudowano nowe bastiony twierdzy Gaetano, które do dziś otaczają sanktuarium.Obecny wygląd kościoła jest wynikiem XIX-wiecznej renowacji przeprowadzonej przez ojców alkantarników.Zespół "rozszczepionej góry" jest osadzony w kontekście trzech szczelin w skale. Na lewo od kościoła znajduje się zejście do szczeliny Grotta del Turco. Z boku znajdują się rzymskie cysterny willi L. Munazio Planco, niedaleko mauzoleum o tej samej nazwie. Na prawo od kościoła znajduje się odkryty korytarz z Drogą Krzyżową w majolikowych panelach na ścianach, dzieło R. Bruno (1849): pod każdym panelem znajdują się wersety Metastasia. Na końcu znajdują się schody prowadzące do centralnej szczeliny w szczególnie uderzającym otoczeniu: tradycja przypisuje otwarcie szczeliny czasowi śmierci Chrystusa, kiedy to, według Pisma Świętego, zasłona Świątyni Jerozolimskiej została rozdarta. Na prawej ścianie łaciński kuplet, a obok niego odcisk dłoni, przypomina o cudownym znaku uczynionym przez niewiernego tureckiego żeglarza, który, kpiąc z pobożnej tradycji o powstaniu rozpadliny, oparł się o skałę, która natychmiast cudownie zmiękła.Tuż przed kaplicą Krucyfiksu (XIV w.) znajduje się kamienne łóżko św. Filipa Neri.